tag:blogger.com,1999:blog-47783338408525677102011-07-31T12:08:16.804+07:00see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.comBlogger651100tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-502815467928215802011-03-04T22:59:00.011+07:002011-03-05T13:05:47.421+07:00.."หวังได้แต่อย่าคาดหวัง"<br />ประโยคสั้นๆ ที่ดูเข้าใจได้ไม่ยาก<br />แต่บ่อยครั้งก็รู้สึกสับสนในความแตกต่างของมัน<br />ระหว่าง ความหวังกับคาดหวัง..<br />หากไม่ผิดนัก ความหวังควรจะเดินทางไปพร้อมกับการกระทำ<br />หากหวังโดยไม่ทำ นั่นน่าจะเรียกว่า แค่เพ้อฝัน <br />หรือเรียกสั้นๆว่า "เพ้อ.." ไม่ได้สติ..<br />"คิดได้ แต่อยากงมงายกับสิ่งที่คิด.. "<br />งมงายไปเองว่ามันจะเกิดขึ้น และเป็นไปตามที่คิดไว้อย่างแน่นอน<br />นี่คงเป็นความหมายและความต่างของมัน<br />การกระทำอย่างเต็มที่ เปี่ยมด้วยความหวัง<br />แต่ต้องเท่าทันกับสถานการณ์ ด้วยใส่ใจกับสิ่งที่ดำเนินอยู่ <br />ด้วยความมุ่งมั่นในสิ่งที่ทำ เป็นไปอย่างมีสติ<br />ให้แผนการและความหวัง เป็นกลยุทธ์ของความสำเร็จ<br />หวังคือความศรัทธา คือความเชื่อมั่น คือแรงขับดัน..<br />แต่หากใส่ใจกับความคิด ความต้องการ อย่างลุ่มหลง<br />มากกว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ นั่นอาจเรียกได้ว่า..คาดหวัง<br />เราจะีมีสติเท่าทันกับสถานการณ์ และสิ่งที่ทำได้อย่างไร?<br />เพียงแค่ผิดพลาดจากแผนการที่วางไว้ <br />ก็สั่นคลอนถึงแกนจิตใจ..ถึงท้อแท้..ถึงสิ้นหวัง<br />ความผิดหวังก็โอบกอดเราอยู่ ด้วยความเปลี่ยนแปลงที่เราไม่เท่าทัน<br />ความกระหาย ความทะยานอยาก แรงปราถนา<br />ได้พรากการตระหนักรู้ของเราไปจากการกระทำ..<br />อาจต้องใช้ความมุ่งมั่น เรียกมันกลับมา<br />ความลำบากเท่านั้นกระมัง.. <br />ที่ทำให้เราไม่เตลิดไปจากความเป็นจริง!!<br />แต่เราก็วิ่งหนีมันด้วยความกลัว.. เอวังประการฉะนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-50281546792821580?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-83184540709177618442011-02-18T18:17:00.009+07:002011-02-18T19:04:14.254+07:00เหตุใดในความฝันไม่เคยทำอะไรได้ดั่งใจ ทำออกไปมีแต่ผลลัพธ์ตรงกันข้ามกับความมุ่งหวัง <br />อยากวิ่งให้เร็วกลับอืดเป็นเต่า.. <br />ถูกหวยเอาไปขึ้นเงิน แต่พอยื่นไปกลับกลายเป็นตั๋วรถเมล์.. <br />ซื้อไอโฟนมาพอจะใช้ ล้วงลงไปกลับเจอโนเกีย.. <br />พริบตาอีกทีกลายเป็นแค่รีโมททีวี แล้วไอโฟนหายไปไหน..? <br /> <br />ความกังวล-ปัญหาในแต่ละวัน ที่ทับถม บั่นทอนความมั่นใจและกำลังใจในชีวิต <br />มันคงจะเป็นเพราะความคาดหวัง ความกังวล และมุมมองที่มีต่อความสำเร็จของตัวเอง อันเป็นไปในด้านลบ<br />มุมมองโลกในแง่ร้าย ที่ฝังอยู่ภายในจิตใต้สำนึก รวมทั้งที่นึกคิดบอกตัวเอง <br />เสียงที่คอยบอกกับตัวเองว่าเป็นไปไม่ได้หรอก ทำไม่ได้ ไม่เกิดขึ้นจริง<br />เป็นเสียงที่โป้ปดบั่นทอนตัวเอง แต่เรากลับเชื่อว่าเราอยู่บนโลกแห่งความจริง<br />ความจริงที่สิ่งต่างๆเป็นไปไม่ได้สำหรับเรา <br />เราย้ำมันในความคิด จนกระทั่งเก็บเอาไปรังแกตัวเองในความฝัน <br /><br />หากเปลี่ยนมุมมองต่อชีวิตตัวเองได้ในสักวัน.. <br />การมองชีวิตในแง่ดี และมีความหวัง คงไม่ใช่ความผิดอะไรนัก <br />หากการมองอย่างไร้ความหวังไม่ถือเป็นการหลอกตัวเอง.. เช่นนั้น<br />ความหวังที่สร้างขึ้นนี้ก็คงไม่ถือว่าเป็นการโกหกตัวเองเช่นกัน.. ใช่ไหม? <br />ก็คงไม่สำคัญหรอกว่าจะเป็นการโกหกหรือไม่ แต่ขึ้นอยู่กับว่ามันส่งผลต่อเรายังไง!?<br />อย่างไรซะเราก็สร้างความคิดก่อนการกระทำขึ้นมาเองทั้งนั้น <br />มันเป็นแค่ความคิด นั่นคือความจริง แล้วเราจะเลือกอะไรล่ะ? <br />จะไม่เลือกอะไรเลยก็ได้<br />แต่ความเชื่อมั่นสร้างให้ตัวเองสักหน่อย คงได้พบกัน ฝันดี..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8318454070917761844?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-61863791948398527082010-06-28T21:54:00.005+07:002010-06-29T00:28:58.425+07:00"ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน" คำนี้สำหรับผมดูเหมือนจะเป็นคำพูดเพื่อยืนยันให้กับ"ความแน่นอน"ซะมากกว่าที่จะบอกว่าความไม่แน่นอนนั้นเป็นอีกด้านและทำงานครอบคลุมในทุกสรรพสิ่ง ด้วยความเชื่อที่ทำให้ความไม่แน่นอนนั้นดูเป็นของตายตัว ความมั่นใจของคนที่เชื่อเช่นนี้ดูจะเสริมให้เกิดเป็นความแน่นอนแบบกลายๆ หากมองแบบไม่ใส่ใจมากนักก็จะดูเหมือนว่าเรามาติดเอากับการทำความเข้าใจทางด้านภาษาจนสับสน แต่หากมองย้อนให้ลึกลงไปอีกหน่อยก็น่าจะเห็นความไม่ชอบกลของตรรกะนี้อยู่บ้าง เพราะเมื่อหากคุณมั่นใจในทฤษฏีนี้แล้ว การมองสิ่งต่างๆในโลกของเราจะทำให้สิ่งไม่แน่นอนนั้นกลายเป็นเรื่องแน่นอน ด้วยความมั่นใจ(แน่นอน)นี้ ต่อการมองทุกสิ่งที่เปลี่ยนแปลงและไม่แน่นอนย่อมทำให้มองข้ามความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นได้ออกไป เช่น การเกิดและการตาย การเน่าเปื่อยและย่อยสลายไป เราได้มองความเปลี่ยนแปลงในตัวอย่างนี้เป็นเรื่องที่แน่นอนตายตัวไปแล้ว แต่ทว่าสิ่งต่างๆเหล่านั้นอาจมีปัจจัยที่ทำให้ไม่อาจเกิดขึ้นได้ ถ้ามีร่างกายที่ไม่เน่าเปื่อยล่ะ.. ถ้ามีการเกิดที่ไม่ตายล่ะ.. จะมีอยู่ไหมและนี่คือความเปลี่ยนแปลงที่ยังดำรงค์อยู่ ความไม่แน่นอนก็ยังดำรงค์อยู่ แต่เราเองต่างหากที่ยึดเป็นตรรกะไว้เหนียวแน่นว่าต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน ความเปลี่ยนแปลงและไม่แน่นอนที่แท้จริงได้ทำงานก้าวข้ามความคิด ความเชื่อของเราออกไป คือพ้นจากตรรกะความยึดถือของเราที่จะทำงานได้ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น.. คำถามก็คือเราเชื่อมั่นแน่แท้ในตรรกะนี้แล้วหรือ ถ้ามันยังมีความไม่แน่นอนอยู่.. เราเห็นการทำงานของความคิดนี้ที่สร้างความมั่นใจขึ้นมาตายตัวอยู่ในความเข้าใจหรือเปล่า.. ไม่มีถูก ไม่มีผิด มันก็แค่ความคิดที่มีขีดจำกัดภายใต้ความแปรปรวน <br /><br />ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงแน่นอน.. ทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอนแน่นอน.. ถ้ามั่นใจแบบนั้น ความไม่แน่นอนก็จะเล่นงานเรา<br /><br />"ความไม่แน่นอนคือความไม่แน่นอน.." ให้ไว้..เป็นอีกสมมุติฐาน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-6186379194839852708?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-46549824784477874782010-03-22T22:51:00.003+07:002010-03-22T22:56:02.234+07:00บ่อยครั้งที่ไม่เคยรู้ว่าสภาพที่เราเป็นอยู่ในปัจจุบันนั้นก็เหมาะสมกับเราดีแล้ว เห็นแต่ว่ามันไม่น่าพอใจ มัวแต่จะดิ้นรนไปหาสภาพตามที่ต้องการโดยคิดว่ามันจะมีสุขดี สุดท้ายพอมารู้ตัวอีกทีนึงก็พบว่า กูก็แค่หนีจากปัญหาหนึ่ง ไปสู่อีกปัญหาหนึ่งเองนี่หว่า.. หลงคิดว่ามันจะดีโดยไม่ได้มองว่ามันจะแฝงพิษอะไรมาบ้าง พอเจอแบบนี้ก็ตีโพยตีพายเหมือนอย่างเก่า ว่าอยู่แบบเดิมแต่แรกก็ดีแล้วไม่น่าหาเรื่องเลย.. คำปลอบใจที่ดีที่สุดน่าเหรอ? "ไม่ลองก็ไม่รู้ อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้" ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไรได้ตรงจุดสักนิด<br />เป็นปัญหาซ้ำซ้อน-ซ้ำเติม..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4654982478447787478?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-33464693531334752312010-02-15T22:10:00.009+07:002010-02-15T22:41:36.536+07:00แปลก.. บางคนอ้อนวอนต่อพระบิดา ขอให้โลกนี้มีสันติภาพ แต่ก็ส่งทหารเข้าไปจัดการ.. แปลก<br /><br />แปลก.. บางคนอ้อนวอนต่อพระเจ้า ขอให้โลกนี้บังเกิดความสงบสุข แต่ก็ส่งระเบิดพลีชีพเข้าไปจัดการ.. แปลก<br /><br />แปลก.. บางคนอ้อนวอนต่อทวยเทพเทวดา ขอให้มีโชคลาภร่ำรวย แต่ก็มองคนที่ด้อยกว่าด้วยสายตาดูแคลน.. แปลก<br /><br />แปลก.. บางคนอ้อนวอนต่อพระศาสดา ขอให้มีความสุขความเจริญ แต่ก็มักโกรธหัวเสียและเอาแต่ได้ เห็นแก่ตัว.. แปลก<br /><br />ตัวเราติเตียนความเหมาะสมในการกระทำของผู้อื่น เรื่องสันติภาพ ความสงบสุข โชคลาภ ความเจริญ ที่ผู้อื่นยังทำไม่ได้<br />พูดถึงแต่ความถูกต้องดีงามที่เราคิดว่าควรจะเป็น แต่เนื้อแท้ก็คือดูถูกคุณธรรมของผู้อื่น <br /><br />ไม่น่าแปลก.. ที่ยังมีเรื่องแปลกๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-3346469353133475231?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-28767588690065724882010-01-07T22:27:00.004+07:002010-01-07T23:19:49.001+07:00นานจนเลยข้ามปีแล้วที่ไม่ได้เข้ามาปรับปรุงอะไรในหน้าเว็บแห่งนี้<br />เนื่องจากไม่มีอะไรจะพูดและก็ไม่รู้จะเข้ามานำเสนออะไรให้ได้รู้กัน<br />เพราะก็ยังรู้สึกว่าตัวเองก็โง๊โง่ ขี้ลืมอีกตะหาก(ชัวร์ดิ..)<br />บางทีนึกอะไรได้อยากจะเอาเข้ามาแชร์ความคิดเห็นกัน แต่ก็ลืมทุกที<br />วันๆนึงคนเราคิดอะไรต่ออะไรสารพัดมันก็หลงลืมไปได้ แต่วันนี้ก็ตั้งใจจะเข้ามา<br />เพิ่มเติมอะไรสักหน่อยเห็นบ่นต่อว่าเข้ามานานแล้ว เลยจัดสะหน่อย<br /><span style="font-weight:bold;"><br /> กูอัพบ็อกแล้วนะ แดม..</span><br /><br />อีกทั้งขึ้นปีใหม่แล้วก็น่าจะมีอะไรมาเพิ่มเติมบ้าง ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ไม่มีอะไรหรอก(อ่าว..)<br />เริ่มต้นปีนี้มาด้วยการทำสิ่งที่คิดมานานแล้ว แต่ทำไม่สำเร็จสักที นั้นคือการ ไหว้พระ 12 วัด<br />คนอื่นเขา 9 วัด แต่กู 12 เว้ย!! นึกไปสะใจไป.. ข่มใครก็ไม่รู้ไม่มีตัวตน..<br />โดยจะเริ่มจากวัดไตรมิตร นั่งรถเมล์และไปต่อเรือข้ามฟากที่ท่าน้ำปากคลอง ข้ามไปวัดกัลยาณมิตร<br />ต่อไปวัดอรุณฯและวัดระฆังตามลำดับ เป็นสามวัดที่เรียงติดกันเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งธนฯ<br />ถัดจากวัดระฆังจะนั่งเรือข้ามกลับมาฝั่งพระนครไปต่อที่วัดมหาธาตุฯเดินเท้าไปต่อที่<br />วัดพระแก้วและวัดโพธิ์ที่อยู่ใกล้ๆ ในเส้นทางเดินเดียวกัน หลังจากนั้นจะนั่งรถไปต่อที่วัดบวรฯ<br />วัดสุทัศน์ วัดสระเกศ วัดหัวลำโพง และสุดท้ายวัดปทุมวนาราม เรียงนับดูก็จะครบ 12 วัดพอดี<br />ด้วยเส้นทางระห่ำที่คิดขึ้นเองแบบนี้คงไม่มีใครบ้าตามแน่ๆ เพราะชวนใครก็คงไม่มีใครบ้าจี้ด้วย<br />ก็คงไปคนเดียวแบบดิบๆ ตามสไตล์เลย ลุย!! แต่สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นได้เสมอ<br />มีคนบ้าที่เห็นด้วยกับคนบ้าอยู่บนโลก สรุปก็ได้สมาชิกรวมทั้งหมด 4 คน ได้ซะงั้น..<br />เดินทางไปกับความศรัทธาอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อย หยั่งกะพระถังซัมจั๋งกับคณะเดินทางไปชมพูทวีป<br />เดินไปเกรงใจเพื่อนไปชวนกันมาลำบากป่าววะ..? แต่ถ้าไม่มีเพื่อนก็คงทำไม่สำเร็จพากันมาแล้วก็ต้องพากันไปให้จบ<br />ถึงสุดท้ายจะได้แค่ 9 วัดแต่ก็คุ้มค่ามาก เพราะสิ่งที่ได้มานอกจากความอิ่มเอิบใจแล้ว<br />ก็ยังได้ไข้หวัดใหญ่แถมกลับมาด้วย.. เสือกเป็นอยู่คนเดียวอีกนะ เป็นไข้หวัดชำระบาป..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2876758869006572488?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-77759276210255532112009-11-23T13:09:00.004+07:002009-11-23T13:20:18.439+07:00ความสุขเดี๋ยวก็ตกยุค แต่ความทุกข์ไม่ล้าสมัย..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-7775927621025553211?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-63322852931518110542009-11-18T12:41:00.002+07:002009-11-18T12:45:22.271+07:00ดูๆไปแล้ว เราก็เป็นคนที่ขี้อิจฉา คนหนึ่งนะเนี่ย..<br /><br />มักจะมีความคิดตั้งแง่กับความสำเร็จของคนอื่นบ่อยๆ..<br /><br />จาญไรมาก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-6332285293151811054?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-27676817111503017982009-11-14T18:42:00.009+07:002009-11-17T13:31:29.693+07:00เคยสงสัยตัวเองว่าเพราะชีวิตที่มันไม่เป็นไปอย่างที่หวังหรือเปล่า ผมถึงได้มาสนใจในเรื่องนี้<br />คิดว่าถ้าหากชีวิตสุขสมหวัง มีงานมีเงินอย่างที่คิดหวังเอาไว้ตั้งแต่เรียนจบ อาจจะไม่มาเหลียวแลเรื่องแบบนี้ก็ได้<br /><br />เคยได้ยินมาว่า <span style="font-weight:bold;">"เพราะชิวิตมันล้มเหลว เป็นพวกขี้แพ้ ถึงได้ต้องมานั่งสนใจเรื่องพวกนี้"</span><br />มือถือสากปากถือศีล.. ให้ตัวเองหนีชีวิตแย่ๆของตัวเอง.. เอาของพวกนี้มาปลอบใจตัวเอง <br />บรรเทาบาดแผลความพ่ายแพ้ของตัวเอง.. อ่านแล้วก็รู้สึกว่าช่างค่อนแคะกันได้เจ็บแสบนัก<br /><br />พวกเขาคิดว่าชีวิตต้องประสบความสำเร็จก่อนหรือ มีเงิน มีชื่อเสียง มีอำนาจก่อนหรือ แล้วถึงจะมีความชอบธรรมที่จะสนใจได้<br />แต่จะมีสักกี่คนที่ไม่ล้ม ประชากรบนโลก 6000ล้านคน แต่จะมีสักกี่คนที่เข้าถึง เงิน อำนาจ ชื่อเสียง<br />ที่คิดว่าเป็นจุดสูงสุดของชีวิต ต้องมีทั้งหมดก่อนแล้วถึงจะโยนทั้งหมดทิ้งได้อย่างยืดอกหรือไง?<br /><br />เคยคิดว่าถ้ามีเงินมากๆ ให้คนในครอบครัวได้ใช้ไม่ลำบากไปจนตลอดชีวิต แล้วผมถึงจะปลีกตัวออกมาได้<br />เพราะพวกเขาได้รับอิสระภาพอย่างเต็มที่โดยที่ไม่ต้องพึ่งพาอะไรผมอีก นึกดูแล้วมันช่างเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัว<br />ผมแค่อยากจะหนีจากครอบครัว หรือผมต้องการออกมาทำในสิ่งที่เราคิดว่าเราแสวงหาจริงๆกันแน่<br />และจริงๆแล้วผมมีสิ่งเหล่านั้นให้เขาได้หรือเปล่า?..<br /><br />ก็อย่างที่ว่า สิ่งที่พูดมาทั้งหมดตอนต้นมันก็เป็นแค่สิ่งที่ <span style="font-weight:bold;">"เคย"</span><br />ตอนนี้ผมก็เป็นแค่คนที่แพ้คนหนึ่ง คนที่อยู่อันดับที่โหล่ของมนุษยชาติ<br />แล้วอะไรคือสิ่งที่ผู้แพ้ควรจะทำ?..<br />คนแพ้ที่ว่างเปล่า คนที่ล้มเหลว<br />ผมรู้สึกว่าถ้าผมไม่แพ้ผมก็ไม่เห็น ถ้าชนะคงไปสนุกสนานถึงไหนต่อไหนแล้ว<br /><span style="font-weight:bold;">ชนะแล้วจะทิ้งได้ลงคอหรือ? ทิ้ง"เรา"ที่สร้างมาขนาดนั้นได้หรือ?</span><br /><br /><br />ทั้งหมดทำให้เข้าใจประโยคๆหนึ่ง ที่เคยนึกยังไงก็ไม่เข้าใจ<br />"แพ้เป็นพระ ชนะเป็นมาร" <br />มันเป็นยังไง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2767681711150301798?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-80851551010049212542009-11-14T18:13:00.003+07:002009-11-14T18:15:41.101+07:00ความพยายามอยู่ที่ไหน ความ"โลภะอยู่ที่นั่น"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8085155101004921254?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-91404498228389297602009-10-22T00:24:00.003+07:002009-10-22T00:29:07.493+07:00" วัวควายกินหญู้าตั้งนาน ไม่เห็นเป็นพระอรหันต์ซักตัว "<br /><br /> -หลวงปู่แหวน สุจิณโณ-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-9140449822838929760?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-85723882973449807412009-10-05T13:18:00.007+07:002009-10-05T14:02:30.538+07:00เดี๋ยวนี้โลกเราพัฒนามาอยู่ในยุคที่มนุษย์เชื่อในสิ่งที่พิสูจณ์ได้ สิ่งที่มีความเป็นเหตุเป็นผล<br />และมีตรรกะที่น่าเชื่อถือ รวมถึงการได้รับการศึกษาที่ดีมีคุณภาพ ทำให้มนุษย์หลายๆคน<br />ยึดถือกับเหตุผล บางครั้งก็หลงเข้าข้างเหตุผลของตัวเองที่สร้างขึ้นมา หลงตัวเองว่าเป็นคนที่มีวุฒิภาวะ<br />พร้อมกับยัดเยียดความคิดที่ดูสมเหตุสมผลของตัวเองให้กับคนอื่นยอมรับ และถ้าจะให้ได้ผลจริงๆ..ก็ต้อง<br />หลอกตัวเองด้วยตรรกะเดียวกันให้ได้ซะก่อน แน่นอนว่าไม่ยาก หลายครั้งที่ทำผิดแล้วก็ไม่ยอมรับง่ายๆ<br />อ้างเหตุผลต่างๆนาๆให้ตัวเองพ้น สามารถพูดดำให้เป็นขาวได้ผลักภาระการตัดสินต่างๆ <br />ไม่ว่าจะ ถูก-ผิด ดี-ชั่ว ให้เป็นเรื่องของคนอื่น ที่เขาจะไปตัดสิน <br />นึกคิดอะไรกันเองก็ได้ตามชอบใจ แต่ตัวผู้กระทำเองก็ยังคงยึดมั่นอยู่ว่าตนเองนั้นไม่ผิด<br />และไม่ได้ทำอะไรให้ใครต้องเดือดร้อน พิจารณาความเดือดร้อนของผู้อื่นว่าก็เพราะตัวของคนผู้นั้นเองต่างหาก<br />ทุกครั้งก็มีการสร้างโล่ขึ้นมาปกป้องตัวเองจากการกระทำของตัวเองว่า "ฉันก็ไม่ใช่คนดี" แน่นอนว่า<br />พวกเขาก็ไม่ยอมรับออกมาชัดๆหรอกว่า "กูเป็นคนที่โคตรเลวคนหนึ่ง" และแน่นอนกว่านั้น..ไม่มีคำว่า "ขอโทษ" <br />ทุกอย่างที่ทำมาก็เพื่อสร้างถูมิคุ้มกันให้กับตัวเอง จะขอยึดมั่นว่า..ไม่ว่าใครจะคิดยังไงก็เรื่องของพวกมืง<br />ทุกคนเป็นฝ่ายเดือดร้อนเอง ฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรให้ใครเดือดร้อน ถึงยังไงซะฉันก็ไม่ใช่คนดี "และฉันต่างหากที่ถูกกระทำ!!"<br />คนเหล่านี้ต้องการให้คนมาเข้าใจ เรียกร้องความเห็นใจ และก็โยนบาปให้คนอื่นไปพร้อมๆกัน<br /><br />"เดือดร้อนก็เพราะตัวของคนผู้นั้นเองต่างหาก" หากใครกำลังเห็นด้วยกับความคิดข้างต้นนี้ก็ขอให้พิจารณาให้ถ่องแท้เสียใหม่ เพราะมันแตกต่างกันอยู่ ระหว่าง"เป็นกลาง"กับ"เข้าข้างตัวเอง"<br /><br />มีคำถามอยู่ประโยคหนึ่งว่า "เราจะทำยังไงกับคนทำผิดแล้วที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด"<br />คำถามนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่มีคำตอบ และทิศทางการแก้ปัญหาก็จะมุ่งไปสู่ความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ<br />เราจะทำยังไงกับคนที่ไม่ยอมรับ แต่ถ้ายังมีคำถามนี้อยู่ ก็ยังไม่มีใครยอมรับผิดสักคนเดียว..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8572388297344980741?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-9093435679754004122009-09-14T23:53:00.024+07:002009-09-22T01:03:04.441+07:00เคยเป็นกันไหม ทั้งที่มีของกินอยู่รอบกาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกินอะไร <br /><br />ปากพลางกล่าวคำน่าเวทนาออกมาว่า "ไม่มีอะไรกินเลย" (น่าสงสารมากเลย โอ๋ๆ)<br /><br />ทั้งที่มองซ้ายก็สุกกี้ มองขวาก็พิษซ่า มองข้างหน้าก็ซิ๊ดสเล๋อ มองข้างหลังก็โอ้อีฉี่<br /><br />หรือจะเดินไปย่านชุมชนหน่อยก็ได้ บะหมี่เกี๊ยว ก๋วยเตี๋ยวหมา อะไรก็กินไป..<br /><br />แต่ทำไม.. ทำไมถึงบอกว่าไม่มีอะไรจะกิน <br /><br />ลองคิดถึงใบหน้าของผู้หิวโหยแถบซูดานดูสิ(ชื่อก็บอกแล้วว่าดารๆ ถ้านึกหน้าไม่ออกอนุญาตให้ขยับมือเลื่อนลงไปดูข้างล่างก่อนได้) ถ้ามาได้ยินเราพูดกับแบบนี้..<br /><br />คงอยากจะต่อยเราให้ตัวแตกมัน แล้วเอาไปต้มกินซะ<br /><br />ของที่เราหากินได้อยู่ทุกวันมันไม่มีค่าให้เราได้เห็นว่ามันสำคัญ จะไปซื้อกินทีก็คิดแล้วคิดอีก ว่ามันไม่อร่อยแล้ว<br /><br />มันเบื่อ..ใช่ไหมล่ะ ของที่ทำให้เรามีขี้ มีเยี่ยวอยู่ทุกวันนี้ มันน่าเบื่อที่จะกระเดือกลงไปจริงๆ<br /><br />เราเลยต้องไปหาอะไรทีมันไม่ค่อยได้แดก ทานกันได้ไม่บ่อยๆ ส่วนใหญ่ก็จะแพงๆ (ราคาซื้อข้าวสารกรอกหม้อได้เดือนนึง)<br /><br />เนื้อโกเบ เนื้อมัตสึ อะไรซักอย่าง กินแล้วอูหูยยยย อร่อย..(พูดตามเขา ยังไม่เคยกินหรอก)<br /><br />เนื้อนุ่มมากเลยนะ ขนาดละลายในหม้อ เอ้ย!! ปากเลยล่ะ (มันก็เนื้อวัวเหมือนกันหนิ)<br /><br />กลิ่นหอมกว่าทั่วไปนะดมดูได้ (ร้านป้าต้อยก็กลิ่นแบบนี้นะ)<br /><br />ใช้จมูกคนหรือจมูกข้าวดมวะเนี่ย.. แต่สารอาหารสูงกว่ามากเลยนะ (ยังจะเถียงอีก..มืงต้องการเยอะขนาดนั้นเลยเรอะ)<br /><br />อิจฉาล่ะสิไม่มีตังกิน (..แสรด ใครจนมุมใครกันแน่วะ)<br /><br />แต่ถ้าไม่อร่อยจะด่าแม่เจ้าของร้านทันที.. ก็เพราะว่าแพงเลยกินบ่อยๆไม่ได้ กลายเป็นวัตถุที่น่าเอามาวางบนลิ้นทันที <br /><br />กูไม่เบื่อ.. นานๆแดกที..(ทั้งที่รสชาติก็เปรี้ยวหวานเค็มเผ็ดขมอร่อยเหมือนกัน)<br /><br />ลองมีเงินรับประทานมันทุกวันดูสิ มันจะเบื่อไหม.. คนยิ่งรวยก็ยิ่งน่าสงสาร กินอะไรก็อร่อยน้อยลงทุกวัน<br /><br />หาอะไรมากิน สุดท้ายก็เอาอะไรมาผลิตเป็นอุจจาระกันก็ไม่รู้ หูฉลาม สมองลิง จู่เสือ นมปลา ขาแมวน้ำ ฯลฯ <br /><br />อะไรที่กินแล้วบำรุงกำลัง กินแล้วอึด ก็น่ากินไปหมด กระเสือกกระสนหามาเข้าร่างกายกัน<br /><br />พวกนึงจะกินให้มีแรงเดินยังหากินไม่ได้ แต่อีกพวกนึงกินให้มีแรงบ้ากามไปวันๆ ไม่บันยะบันยัง <br /><br />แถมยังขี้เกียจเดิน แทบจะคลานอีก..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Sre1iZHZJaI/AAAAAAAAAEc/gF0CsUkmm9Y/s1600-h/ATT1103033.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Sre1iZHZJaI/AAAAAAAAAEc/gF0CsUkmm9Y/s400/ATT1103033.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383971482006791586" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-909343567975400412?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-39120913494619371862009-09-14T13:02:00.007+07:002009-09-14T13:34:47.240+07:00ร้อน.. ร้อนจริงๆ ไม่รู้ว่าเขายกนรกมาไว้บนโลกกันแล้วหรือยังไง<br /><br />หรือว่าโลกมันตกลงไปในนรกแทนแล้ว แสงแดดอันแรงกล้าถึงได้เผาผลาญเซลผิวหนังของเรา<br /><br />ให้ไหม้เกรียมได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับรังสีความร้อนที่จะทำให้เนื้อของเราสุกพอดีๆ<br /> <br />เหมาะให้กับมะเร็งเฉือนกินไม่ต้องพึ่งเชฟฝรั่งเศสมาปรุงแต่อย่างใด<br /><br />เขาว่ากันว่าที่โลกเราเป็นอยู่ตอนนี้ เป็นเพราะฝีมือไอ้มนุษย์(พูดถึงคำนี้ต้องจินตนาการว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์จะได้อารมณ์มากๆ)<br /><br />ภาวะโลกร้อน อากาศแปรปรวนรวนเร แต่กูก็ไม่เห็นโลกมันจะบ่นห่าอะไรเลย <br /><br />มีแต่คนเราโวยวายล้มตายกันไปเอง จริงๆแล้วน่าจะเรียกว่าภาวะสัตว์โลกร้อนมากกว่า<br /><br />ก็ไอ่มนุษย์เนี่ยแหละมันทำ แสรดดด!! (กรุณาจินตนาการว่าตัวเองเป็นไฮยีน่าร้อนตับแตกอยู่ในเคนย่ากำลังสาบแช่งมนุษย์โลก) <br /><br />ฉะนั้นจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากภาวะสัตว์โลกร้อน แค่เด็กทารกตดก็มีส่วนช่วย<br /><br />(อ่านแล้วดูดี ยังไม่รู้ความก็ช่วยคนได้แล้ว)เพิ่มให้บ้านร้อนขึ้นได้แล้ว ยิ่งถ้าตดหมี(ชื่อมนุษย์)ด้วยแล้วนะ<br /><br />เสียงอะไรหน่ะ.. เสียงตดหมี!! เหม็นอะไรหน่ะ.. เหม็นหมีตด!!<br /><br />ตดคนอื่น.. ม่ายต้องพูดถึง เย่!! (คุ้นๆโฆษณาอะไรวะ) ก็พูดไปนั่น!!<br /><br />แล้วยิ่งไม่ต้องไปพูดถึงตดวัว ตดควายเลยครับ มนุษย์โลกเยอะกว่าวัวควายอีกมั้ง..<br /><br />(นึกถึงวัวกำลังขมิบตดเพราะกลัวคนประณามสิ แสรดทีมึงตดได้ตดเอา)<br /> <br />แล้วกับการนั่งเคาะแป๊บพิมพ์แกรกๆอยู่ตรงนี้ ยิ่งเพิ่มความร้อนเข้าไปใหญ่เลย<br /><br />แล้วทำไมต้องพูดอะไรยืดยาว แค่อยากบอกให้รู้กันว่า <br /><br /><span style="font-weight:bold;">ร้อยโว้ย!!</span> แค่นี้เอง..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-3912091349461937186?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-48464667906883438312009-09-08T12:39:00.005+07:002009-09-08T22:35:13.139+07:00มะเร็งหนุ่ม: อาแป๊ะ!! ขอบุหรี่มวนนึง..<br /><br />อาแปะใจดี: ขอฟีๆม่ายมีให้ ต้องเอา 10 บัก มาแล๊ก<br /><br />มะเร็งหนุ่ม: หา!! อะไรกันตั้ง 10 บาทเลยหรอ มวนเดียวเองนะ.. ลืมใส่ฟันปลอมหรือเปล่าอาแปะ? เขาขายกันแค่ 4 บาทเอง..<br /><br />อาแปะใจดี: อ่ายเย็กแม่งหนิบ่อตั่วบ่อโส่ยละ หาว่าอั๊วลึงส่ายฟังปอง.. อั๊วพุกม่ายผิกรอก 10 บัก ม่ายช่าย 4 บัก<br />อั๊วห่วงสุกกาพาบ ลื้อจาล่ายสุบน้อยๆ ม่ายก็เลิกสุบปายเลย จาล่ายม่ายเป็งมาเล็ง<br /><br />มะเร็งหนุ่ม: แหม.. อั๊วจาซาบซึ้งจายลี เอ้ย!! ผมจะซาบซึ้งใจดีไหมเนี่ย แบบนี้ก็ไม่ต้องขายเลยดีกว่ามั้ง!??<br /><br />อาแปะใจดี: อ่ายบ้า!! ม่ายขาย.. แล้วอั๊วจาอาวอาลายแด๊กวะ? เหลียวคิกแม่ง 20 บักเลย<br /><br />มะเร็งหนุ่ม: เย็กเคะ!! ห่วงกันจริงป่ะเนี่ย..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4846466790688343831?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-57427472966137013702009-09-08T11:47:00.001+07:002009-09-08T11:50:33.632+07:00คนอื่นแทงเราเพียงแค่ทีเดียว<br />แต่เรากรีดแผลตัวเองต่อนับครั้งไม่ถ้วน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-5742747296613701370?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-42101333414428622872009-08-31T23:46:00.010+07:002009-09-01T00:12:30.582+07:00<object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BYtk1Z0UUuE&hl=en&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BYtk1Z0UUuE&hl=en&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4210133341442862287?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-46788757053852369542009-08-15T13:51:00.006+07:002009-08-15T14:11:20.441+07:00งมงาย คือ การเชื่อที่ในสิ่งที่ไม่ผ่านการพิสูจน์ด้วยตนเอง แน่นอนว่ามันต้องใช้เวลาซักระยะหนึ่ง<br />ระยะเวลาที่จะพิสูจน์คุณก็ต้องลงไปเป็นมัน ไปเป็นนักทดสอบ-ทดลอง ไปเป็นหมอผี<br /><br />ดังนั้นก็ไม่มีสิทธิมาชี้หน้าว่าใครงมงาย หากคุณยังไม่ได้ประสบด้วยตนเอง จริงไหม?<br /><br />ผมออกจะรำคาญพวกรายการ ที่นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อ<br />และตบท้ายด้วย ข้ออธิบายทางวิทยาศาสตร์เพื่อหักล้างมัน<br />ถ้าจะตีแผ่หรือเปิดโปงก็จัดการเลย ถ้าจะนำเสนอก็ไม่้ต้องกลัว ไม่ต้องรีบไปนำนักวิทยาศาสตร์มาพูดนั่นนี่<br />หรือพวกนักวิจารณ์ที่กล่าวหาความงมงายในความเชื่อ ไร้สาระไม่เป็นความจริง<br />แล้วมีควาจริงสักกี่อย่างที่คุณค้นพบเองในชีวิต??<br />พวกเขากลัวว่ามนุษย์จะงมงายขนาดนั้นเลยหรือ<br />ถ้าเป็นของจริงแล้วล่ะก็ มันมีข้อพิสูน์อยู่ในตัว ทำไมต้องไปกลัวว่าจะงมงาย<br />คนดูก็ถูกไกวให้สับสน และถูกชักจูงให้เชื่อไม่ประเด็นใดก็ประเด็นหนึ่ง<br />สุดท้ายคนดูก็ไม่ได้พิสูจน์สิ่งใดด้วยตัวเอง หากคนเราเข้าข่ายงมงายเชื่อง่าย<br />แต่มันก็ต้องการเวลาในการค้นหาและ พิสูจน์เหมือนกัน<br /><br />มนุษย์สงสัยในทุกสิ่ง และทุกอย่างกลายเป็นวิทยาศาสตร์ <br />"เหตุใดจึงต้องพิสูจณ์ไปเสียทุกอย่าง และยกให้มันเป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์?"<br />วิทยาศาสตร์ต้องการข้อพิสูจน์ในรูปธรรม<br />ศาสนาเป็นเรื่องของความเชื่อ ศรัทธา ความเบิกบาน<br />ความจริงใจ ไม่มีข้อสงสัยเคลือบแคลง เป็นความรัก เป็นเรื่องของจิต-ใจ<br /><br />หากวันหนึ่งคุณได้พิสูจน์ความรักด้วยการมอบแหวนเพชร วันนั้นความรักก็ต้องการค่าตอบแทนของมัน<br />เมื่อใดที่คุณทะเลาะแตกแยกกัน ความรักจะไปอยู่ที่ไหน ที่แหวนเพชรที่คุณอาจจะโยนมันทิ้งและกระทืบซ้ำด้วยความโกรธงั้นหรือ<br />พอหายโกรธก็มาร้องห่มร้องไห้เสียใจกับสิ่งที่กู้คืนไม่ได้.. คุณเห็นความวิกลจริตที่ฝังรากลงไปในวัตถุที่คุณเชื่อถือหรือเปล่า<br />มันพิสูจน์ด้วยวัตถุไม่ได้ แต่แน่นอนว่ามันต้องมีรูปธรรม แต่จะแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณไม่หลงประเด็นหรือหลอกตัวเอง<br /><br /><br />วิทยาศาสตร์เป็นเรื่องของภายนอก เรื่องของวัตถุ ข้อสงสัยเป็นเหตุเป็นผล มั่นคงในข้อพิสูจณ์<br />มันไม่มีทางเข้ากันได้ เช่นหูกับตาที่ไม่มีทางใช้แทนกันได้ และจะเข้าใจได้ตรงกัน<br />แต่ตอนนี้ ขณะนี้..<br />เราพยายามที่จะให้เหตุผลในสิ่งที่เรา อยากจะเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจ.. มันขัดแย้ง..<br />เราหาเหตุผลให้กับสิ่งที่ชัดเจนที่สุดจนไม่ต้องไปค้นหาที่ไหน ที่มันอยู่กับเรามานานแล้ว<br />เรากำลังต้องการทำให้ศาสนากลายเป็นวิทยาศาสตร์ เพียงเพราะเราเองก็ยัง<br />ไม่มั่นคงอยู่ภายใน ไม่มั่นคงกับเหตุผลของตัวเอง ไม่มั่นคงกับความเชื่อ และหัวใจตัวเอง<br />พยายามหาคนที่จะมาอ้างอิงให้กับความเชื่อของเราว่าถูกต้อง <br />เพียงแค่จะเชื่อ จะชอบ จะรัก มันซื่อๆ ตรงๆแน่นอนว่ามันมีเหตุผลอยู่บ้าง<br />บางทีอาจจะ เพียงเพื่อรับรู้ แต่ไม่ใช่โต้แย้ง.. <br /><br />และแล้วเราก็โยนมันทิ้งไป เพียงเพราะกลัวหัวใจเราจะงมงาย.. เราจะยังฝันต่อไป<br />เราขายความศรัทธาในสิ่งหนึ่ง ไปศรัทธาอีกสิ่งหนึ่ง<br /><br />เมื่อเราตั้งคำถามกับเรื่องที่พิสูจน์ด้วยวิทยาศาสตร์ไม่ได้ ว่านั่นมันงมงาย..?<br />เราก็ควรตั้งคำถามด้วยว่า วิทยาศาสตร์มีประสิทธิภาพในการพิสูจน์จริงหรือไม่?<br />หรือถ้าเรายังปักใจเชื่อในสิ่งที่ขาดประสิทธิภาพนั้น นั่นจะเรียกว่างมงาย หรือศรัทธากันล่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4678875705385236954?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-67138635509990304942009-08-04T19:48:00.006+07:002009-08-04T20:46:01.994+07:0010.45 น. อุณหภูมิของกระเบื้องหินแกรนิตที่กำลังคลายตัวอย่างช้าๆ<br />หลังจากตากแสงอาทิตย์อันร้อนแรงมาทั้งวัน กลายเป็นความอุ่นสบายเมือผมหิ้วเบียร์เย็นๆและหย่อนตูดนั่งซดมันอยู่ตรงนี้<br />ท้องถนนที่คับคั่งไปด้วยรถรา การจราจรที่ติดขัดในช่วงกลางวัน บัดนี้กลายเป็นถนนโล่งสบายตา<br />เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ท่วงทำนองของยามค่ำคืน จากที่ๆผมอยู่นั้นเป็นความแตกต่างกันอย่างสุดขั้วที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้นได้<br />ทั้งที่ห่างกันแค่ฟากถนน 10 เลน ณ ฟากหนึ่งของถนนผมพบความสงบสันติของเมืองที่ขึ้นชื่อว่าแออัดที่สุดเมืองหนึ่งของโลก ในขณะที่อีกฟากของถนนนั้นยังคงมีร่องรอยของความเป็นสังคมเมืองอย่างเข้มข้น เป็นความขัดแย้งที่เปรียบได้กับการเหลือบมองขุมนรกจากบนสรวงสวรรค์<br />อากาศของฤดูฝนที่ตอนนี้กำลังสดชื่นเบาสบาย มีลมพัดแผ่วๆมาเป็นห้วงๆ ราวกับว่ามันไม่เคยหยุดที่จะให้ความชุ่มฉ่ำกับมนุษย์<br />ไม่มีเมฆฝน ฟ้าร้อง หรือหยดน้ำ ที่จะทำให้ต้องหวั่นไหวกังวล ขัดขวางการพักผ่อนและดูดซับความรู้สึกของเมืองหลวงอันแสนสงบ ที่ต่างกันราวพลิกไข่ดาวทันทีเมื่อรุ่งแสงตะวัน Breakfast มาถึง<br />การได้มานั่งพักผ่อนตรงนี้แม้จะสงบผ่อนคลาย แต่ก็ไม่ขาดความสุนทรีของเสียง เป็นเสียงสูงๆต่ำๆ ที่เกิดจากการแหวกอากาศของรถที่วิ่งผ่านไปด้วยความเร็ว เคล้าเคลียสลับทับซ้อนกันเป็นจังหวะของเพลงแนว Techno ผสม Alt.Rock และกลายเป็น Metal เมื่อมีรถเมล์ผ่านมาในระยะใกล้ สิ่งเหล่านี้กลายเป็นความสุขเล็กๆในยามค่ำคืนใกล้ๆบ้านของผม ถ้าใครสนใจสัมผัสก็เรียนเชิญได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-6713863550999030494?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-20612194576842368562009-07-31T13:05:00.003+07:002009-07-31T13:19:54.566+07:00ทดสอบ ทดสอบ<br /><br />ทดสอบการอัพเดตบล็อกทางมือถือ<br /><br />เป็นครั้งแรก ขณะที่อ่านข้อความเหล่านี้อยู่นั้น<br /><br />เป็นการยืนยันว่าการอัพเดตบล็อกผ่านโทรศัพมือถือ<br /><br />สามารถทำได้จริง<br /><br />เนื่องจากว่าเคยส่งอีเมล์ผ่านมือถือแล้ว ผลปรากฏว่า<br /><br />อ่านไม่ได้ครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2061219457684236856?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-26511345945018141082009-07-28T22:03:00.002+07:002009-07-28T22:28:15.227+07:004 เดือนผ่านไป ไวเหมือนแมวตะปบ<br /><br />ขณะนี้บ้านก็เสร็จเรียบ 100 แล้ว จึงย้ายกลับมาอยู่ได้เหมือนปกติ<br /><br />แต่ในความรู้สึก มันก็ไม่ค่อยจะปกติไปแล้วนิดๆ<br /><br />มันรู้สึกอยู่กึ่งกลางระหว่างการปรับตัวกับสภาพความเป็นอยู่<br /><br />เหมือนสองเด้งอ่ะ..ตอนแรกก็ปรับตัวกับการที่บ้านต้องซ่อม แล้วก็ต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น<br /><br />พอเริ่มจะปรับตัวได้กับที่นั้นก็ต้องย้ายกลับมาอยู่ที่เดิมที่มัน.. ต่าง..ไปจากเดิม มัน..รู้สึก<br /><br />สร้างความสับสน <strong>โคตร!!</strong> <br /><br />คืนแรกก็เลยนอนไม่สบายตัวไป 1 คืน รู้สึกแปลกๆแหม่งๆ<br /><br /><strong>เห้ยนี่ห้องใครวะเนี่ย?<br /><br />แล้วกูอยู่บนเตียงใคร?<br /><br />จะมีใครมาทวงเตียงคืนหรือเปล่า?<br /><br />ขอนอนหน่อยเหอะนะ<br /><br />แล้วกลิ่นนี่มันเหี้ยไรวะเนี่ย!!<br /><br />แอร์เย็นไปนะ..<br /><br />อ่าวเห้ย! เช้าแล้วเรอะ? คว..เอ้ย!!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2651134594501814108?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-22088484971444771012009-07-15T09:22:00.006+07:002009-07-16T00:05:58.849+07:00ผมเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า หลักการอยู่ร่วมกันนั้น <br /><br />ถ้าฝ่ายหนึ่งเป็นเหมือนไฟ อีกฝ่่ายหนึ่งก็ต้องเป็นเหมือนน้ำ ที่จะคอยดับร้อน บรรเทา<br /><br />และตอนนี้ผมก็พบแล้วว่่า เธอนั้นเป็นดั้งไฟ ส่วนผมก็เป็นน้ำเย็น..<br /><br /><br /><br />เป็นน้ำเย็นเจี๊ยบที่... <br /><br /><br /><br />ที่เริ่มจะร้อน........ ที่ร้อนมากแล้ว...<br /><br /><br /><br /><br />ที่เดีือดแล้วววววววว!!.. อ๊ากกกกกก!!<br /><br /><br /><br /><br /><br />แล้วเรา.. ก็ปิดท้ายด้วยหลักการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของน้ำ เมื่ออยู่ร่วมกับไฟ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2208848497144477101?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-50450361847867000982009-06-14T00:19:00.002+07:002009-06-14T00:38:45.795+07:00ความเห็นแก่ตัวของผม ทำให้ เธอกลายเป็นคนไร้เหตุผล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-5045036184786700098?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-80613114703010908682009-05-13T22:06:00.002+07:002009-05-13T22:29:27.538+07:00ขณะนี้คณะช่่่างรับเหมา ได้ย้ายลงมาซ่อมชั้น ๒ แล้วครับ<br /><br />ดังนั้นจีงทำให้.. ไม่มีึึึคอมใข้.. ไม่มีเน็ตใช้..<br /><br />มีเพียงโน๊ตบุ๊คของพี่ และเน็ต วาย-ฟาย ของชาวห้อง(ไหนก็ไม่รู้ ขโมยใข้)<br /><br />ซึ่งก็เข้าใช้ได้เป็นบางโอกาศ แล้วแต่พี่จะอนุญาต<br /><br />ลำบากมากครับ.. พิมพ์ลำบากมาก<br /><br />แป้นพิมพ์ของโน๊ตบุ๊คไม่มีภาษาไทย<br /><br />ซื้อจากเมกา ไฮโซเกิน ทำลำบาก<br /><br />พิมพ์ไปลบไป เดาปุ้มล้วนๆครับ <br /><br />ไม่รู้เมื่อไหร่บ้านจะซ่อมเสร็จซักที<br /><br />เบื่อโคตร!!..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8061311470301090868?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-24169359949927431162009-04-09T17:40:00.002+07:002009-04-09T18:02:39.720+07:00เข้ามาเพื่อจะบอกว่า ตอนนี้การซ่อมแซมบ้านก็เสร็จไปได้ 40 เปอร์เซนของทั้งหมดแล้ว<br />และ รูปที่ถ่ายไว้มันกระจายๆ เลยต้องใช้เวลาจัดเรียงซักหน่อย เพื่อให้สะ..<br /><br />(เอ่อ.. ขณะนี้ เวลา 17.46 น. มีกลุ่มผู้ชุมนุม มาโวยวายโหวกเหวกเรียกร้องความสนใจ<br />อยู่หน้าปากซอย ชักชวนคนไปรวมตัวกัน แก้แค้น!!? (ใครซักหลายคน) ที่อนุสาวรีน์ชัยฯ<br />ทำให้การจราจรขณะนี้ที่บริเวณถนนพระราม 4 ช่วงหัวลำโพงติดขัดยาวเหยียด..<br />@#$%&*@$%#$$^@...<br />@#%$$@^$%@#%$%^$^<br />@%#%$^#^$^@&$$^#*%<br />@#^^$&%^#&%&*#*%^..!!<br />เห็นตีน ณ หัวลำโพง รายงาน)<br /><br />ดวกต่อการนำมาลงในนี้ครับ คิดว่าคงใช้เวลาจัดเรียงไม่นานมาก คาดว่าหลังสงกรานต์ถ้าประเทศไทยไม่ล่มสลาย<br />หรือไม่ตายอยู่ที่เมืองจีนซะก่อน<br />ก็คงได้ชมภาพกันแน่นอนครับ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2416935994992743116?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-55788104111090978342009-03-26T13:07:00.026+07:002009-03-26T17:50:45.568+07:00กลับมาพบกันอีกครั้งครับ กับรายการ "ซ่อมบ้าน" ครั้งที่ 2<br />ตามคำเรียกร้องที่เข้ามามากมายเหลือเกิน..ครับ ว่าให้มีรูปประกอบด้วย<br />(คนเดียวก็ถือว่าเยอะแล้วครับ)มาคราวนี้จึงตัดสินใจลงภาพความกระดึ๊บหน้ามาให้ได้ชมกันบางส่วน<br />ถ้าสนใจชมแบบเต็มๆเชิญได้ "ที่นี่" ครับ <br /><br />ไม่พูดมากความแล้วครับ ว่าแล้วก็ไปชมกันเลย!!<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScshvmcMYCI/AAAAAAAAAB8/vc5A14dRxL0/s1600-h/P1010147.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScshvmcMYCI/AAAAAAAAAB8/vc5A14dRxL0/s320/P1010147.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317380886697369634" /></a><br />นี่คือรูปขณะที่ยังไม่ได้ทำการใดๆ<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scshkb3tpII/AAAAAAAAAB0/IUwri3WWXhU/s1600-h/P1010149.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scshkb3tpII/AAAAAAAAAB0/IUwri3WWXhU/s320/P1010149.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317380694881444994" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsh3g0ulzI/AAAAAAAAACE/xsmDIh9vHWk/s1600-h/P1010150.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsh3g0ulzI/AAAAAAAAACE/xsmDIh9vHWk/s320/P1010150.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381022628615986" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsiI4isJRI/AAAAAAAAACM/vSo9R1NJ19U/s1600-h/P1010151.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsiI4isJRI/AAAAAAAAACM/vSo9R1NJ19U/s320/P1010151.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381321053185298" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsiSc0pnuI/AAAAAAAAACU/9N_f7fOF6Xg/s1600-h/P1010152.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsiSc0pnuI/AAAAAAAAACU/9N_f7fOF6Xg/s320/P1010152.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381485411016418" /></a><br />ภาพก่อนการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้<br /><br />และหลังจากนี้ไป..<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsiXxElUwI/AAAAAAAAACc/3vxKJyANJeg/s1600-h/P1010159.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsiXxElUwI/AAAAAAAAACc/3vxKJyANJeg/s320/P1010159.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381576745898754" /></a><br />ฝุ่นครับ!!<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsicvhPk6I/AAAAAAAAACk/8QpSisMcttY/s1600-h/P1010165.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsicvhPk6I/AAAAAAAAACk/8QpSisMcttY/s320/P1010165.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381662228583330" /></a><br />ข้างบนโดนถล่มลงมา<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsihzhqlHI/AAAAAAAAACs/4povX0ZUljM/s1600-h/P1010168.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsihzhqlHI/AAAAAAAAACs/4povX0ZUljM/s320/P1010168.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381749203440754" /></a><br />บริเวณนี้เคยเป็นห้อง ๆ ๆ ..<br /> <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsiqe8ESdI/AAAAAAAAAC0/oRfsc4Ku6-Q/s1600-h/P1010174.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsiqe8ESdI/AAAAAAAAAC0/oRfsc4Ku6-Q/s320/P1010174.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381898295855570" /></a><br />อืม..<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsivujM8MI/AAAAAAAAAC8/VknVSp88Fxw/s1600-h/P1010175.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 244px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsivujM8MI/AAAAAAAAAC8/VknVSp88Fxw/s320/P1010175.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317381988385878210" /></a><br />ช่วยกูด้วย!! เอากูลงไปที!!..<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsi0B4SZaI/AAAAAAAAADE/XoLjAZ-R1m8/s1600-h/P1010180.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsi0B4SZaI/AAAAAAAAADE/XoLjAZ-R1m8/s320/P1010180.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382062294066594" /></a><br />ระเบิดลงครับ.. บันไดหาย<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsi4lSxnTI/AAAAAAAAADM/-tqp_JMmyto/s1600-h/P1010182.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsi4lSxnTI/AAAAAAAAADM/-tqp_JMmyto/s320/P1010182.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382140519882034" /></a><br />มีปูนดีกว่านะ ยืนแล้วทรมาน..<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsi-ZsA6VI/AAAAAAAAADU/ScbJe_ABV4E/s1600-h/P1010183.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsi-ZsA6VI/AAAAAAAAADU/ScbJe_ABV4E/s320/P1010183.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382240483731794" /></a><br />มุมนี้.. ไม่เคยพบเคยเห็น<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjETWX40I/AAAAAAAAADc/6L2XYNF5vpY/s1600-h/P1010190.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjETWX40I/AAAAAAAAADc/6L2XYNF5vpY/s320/P1010190.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382341861565250" /></a><br />ก่อนหน้านี้ลงโดยบันได แต่ตอนนี้ต้องใช้โดดลงไป..<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjLYKymYI/AAAAAAAAADk/UzlkxXWgb18/s1600-h/P1010195.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjLYKymYI/AAAAAAAAADk/UzlkxXWgb18/s320/P1010195.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382463414245762" /></a><br />มุมนี้ก็ไม่เคยพบเคยเห็น..<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjUeB0tbI/AAAAAAAAADs/-x0c04CxDX8/s1600-h/P1010198.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjUeB0tbI/AAAAAAAAADs/-x0c04CxDX8/s320/P1010198.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382619606070706" /></a><br />ก๊ำแพงใหม่ ๆ พื้นที่เก่า ๆ<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjYv8Sk1I/AAAAAAAAAD0/lGdTdzXBYSs/s1600-h/P1010204.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjYv8Sk1I/AAAAAAAAAD0/lGdTdzXBYSs/s320/P1010204.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382693134177106" /></a><br />ที่ตรงนี้เคยมีคนมาตีปิงปองกัน.. แต่ตอนนี้มีคนมาก่อกำแพงแทน..<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjcdG3vFI/AAAAAAAAAD8/0Z45gpY-im0/s1600-h/P1010205.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/ScsjcdG3vFI/AAAAAAAAAD8/0Z45gpY-im0/s320/P1010205.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382756797758546" /></a><br />กินมะขามเยอะขนาดนี้ ส้วมแฉะแน่นอน..<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsjixq2PwI/AAAAAAAAAEE/-nXJABdqAPI/s1600-h/P1010213.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsjixq2PwI/AAAAAAAAAEE/-nXJABdqAPI/s320/P1010213.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382865396580098" /></a><br />โธ๋..บันไดที่เคยร่วมทุกร่วมสุขกันมา..<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsjn6ZUtTI/AAAAAAAAAEM/bVB8AWpISoQ/s1600-h/P1010215.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/Scsjn6ZUtTI/AAAAAAAAAEM/bVB8AWpISoQ/s320/P1010215.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317382953638343986" /></a><br />และแล้วจากบันได ก็กลายมาเป็นพื้น..<br /><br />นี่เป็นภาพส่วนหนึ่งนะครับ ลงแล้วเมื่อยมือ บวกขี้เกียจ<br />และเวลาจำกัดโคตรๆ โดดขายเหล็กมาทำบล็อกตอนบ่ายๆเนี่ย<br />ติดตามตอนต่อไปในละกันแต่ไม่รู้ว่าจะเมื่อไหร่ ถ้ามันลงมาซ่อมถึงชั้น 2 เมื่อไหร่ก็ คงไม่มีคอมฯ<br />ให้ได้ใช้กันล่ะทีนี้ ดูกันอีกทีตอนเสร็จโน่นเลย..<br />อยากให้เสร็จเร็ว ๆ มากครับ ชีวิตแบบนี้ไม่ชิน<br /><br />โชคดีครับ ขอให้เจริญในสิ่งอันควร..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-5578810411109097834?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-14361938382477674842009-03-20T13:18:00.004+07:002009-03-20T18:22:45.990+07:00อย่างที่ได้พูดไว้เมื่อล่าสุดว่าบ้านผมกำลังถูกถล่มทำลายเพื่อซ่อมแซมให้ดีขึ้นเหมือนใหม่อีกครั้ง<br />ทำให้บังเกิดความรู้สึกที่โหยหาและอาลัยสภาพเก่าๆเดิมๆขึ้นมาจับใจ เวลามองไปในห้องโล่งกว้างที่เคยซอยย่อยแบ่งเป็นสัดเป็นส่วน<br />ตอนนี้เหลือเพียงความกว้างความสูงที่รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ทุกอย่างกลายเป็นสัญญาไปหมดแล้ว สภาพที่ถูกทำลายล้างทำให้นึกไปถึงหนังสงคราม ที่บ้านเรือนต่างๆถูกทำลาย ตัวดำเนินเรื่องที่ย้อนกลับไปดูบ้านของตัวเอง วันวานที่เคยอบอุ่น แต่ตอนนี้เหลือเพียงเศษไม้เศษปูนเศษธุรี และกลิ่นซากเน่า<br />(ซากอาหารที่คนงานทิ้งเอาไว้) มองไปบริเวณที่ๆเคยเป็นห้องนอน เมื่อก่อนดูกว้างสบาย เมื่อปราศจากผนังซะแล้วมันทำให้ดูเป็นห้องที่เล็กลงจ้อยไปอย่างแทบไม่น่าเชื่อ ใครที่ว่าคนเราชอบความแปลกใหม่ ถ้ายังไม่เบื่อหรือเกลียดก็คงไม่มีใครอยากเปลี่ยนแปลงอะไร<br />ไปจากเดิมหรอกมัง <br /><br />ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่กำแพงบ้านและบันไดกำลังถูกรื้อออกไป ฝุ่นละเอียดฟุ้งไปทั่วบ้าน นึกแล้วสงสารปอดของคนงานก่อสร้างที่เจอ<br />ฝุ่นพวกนี้เข้าไปทุกวันทั้งวัน ถึงจะมีผ้าปิดแต่ก็คงเล็ดรอดเข้าไปได้บ้างแหละ <br />ทำให้นึกย้อนถึงตัวเองที่สูบบุหรี่แล้วปอดคงพังไปหลายส่วนแล้ว ตอนนี้ลดบุหรี่ไปได้มากละ เหลืออาทิตย์ละมวน สองมวน ถ้าไปกินเหล้านั่งดื่มเต็มที่ก็ไม่เกิน 6 นี่ไม่ใช่ปริมาณคาดเดาหรือกะเกณฑ์ว่าจะทำ แต่เป็นจำนวนที่เป็นไปแล้วโดยไม่ได้ตั้งใจ มันไม่อยากจะดูดของมันเอง เหมือนกับเวลาที่มันอยากจะดูดน่ะมันห้ามไม่ได้.. บางทีอยากสูบ แต่พอเอาเข้าจริงกลับรู้สึกเบื่อไปซะเฉยๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-1436193838247767484?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-67463782486035560312009-03-17T10:08:00.002+07:002009-03-17T10:14:35.662+07:00ทิ้งไว้นานจริงจนโดนต่อว่า..<br />ที่จริงอยากจะอัพนานแล้วแต่ก็ไม่ได้ทำ เพราะ...<br /><br />ช่วงนี้ทางบ้านกำลังมีการซ่อมแซมครั้งใหญ่มากครับ น้องๆบิ๊กแบง ไดโนเสาร์สูญพันธุ์<br />และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม(. .)อย่างผมก็ต้องอพยพหาที่อยู่ใหม่ชั่วคราว..<br />คงจะห่างคอมพิวเตอร์ไปพักใหญ่ เอ็มอะไรจากที่ไม่ค่อยได้ออน ก็คงไม่ได้ออนนานกว่าเดิม<br />แต่ก็ยังไม่แน่นัก เพราะอะไรก็ไม่แน่นอน เอาว่าแล้วแต่โอกาสละกัน <br />แต่เบอร์โทรศัพพ์ยังติดต่อได้เหมือนเดิมนะเพราะไม่ได้ซ่อมไปกับบ้าน..<br /><br />และนี่คืออัพเดตล่าสุดครับ จบข่าว..<br />เห็นตีน ณ หัวลำโพง รายงาน..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-6746378248603556031?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-57886360406695126682009-01-09T23:52:00.005+07:002009-03-20T18:27:59.326+07:00ตั้งแต่เกิดมาจนถึงทุกวันนี้ ผมได้รู้จักพบปะกับผู้คนมากมายหลายหน้า เพื่อนหลายคน<br />มีบ้างที่จากผมไป และมีบ้างที่ผมจากพวกเขามา มีหลายครั้งที่นั่งอยู่เฉยๆคนเดียวแล้วก็คิดถึงจับใจ<br />เพื่อนๆทั้งหลายสมัยเด็กๆ ที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกหรือไม่ เมื่อไหร่ แล้วจะยังจำกันได้ไหม เฉลิมพล ไอ่อิฐ ไอ่มด อภิรัตน์ ไอ่ก็อฟ ฯลฯ แม้จะจากกันมานาน แต่ความสุขยังติดอยู่ ความเป็นเพื่อนแบบเด็กๆที่ไม่มีพิษมีภัย<br />ไร้ซึ่งทัศนคติ ไม่ต้องใช้อุดมคติใดๆ ในการคบหา<br />มีบางอย่างที่ทำให้ผมต้องตระหนักอย่างจริงจัง หลายครั้งผมมองไปในอนาคตแล้ว<br />ไม่เห็นเหตุของการลาจาก เคยคิดว่าคงต้องอยู่ด้วยกัน จนกว่าจะดับจากกันไป <br />กับคนหลายๆคนที่ผมเคยคิดว่ายังไงซะคงจะไม่มีวันแยกขาดกันได้ง่ายๆ ยังไงซะ<br />เราก็คงต้องวนเวียนอยู่ด้วยกัน พบเจอกัน ช่วยเหลือกันไป เป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกัน <br />การได้มารู้จักกันโดยไม่ตั้งใจ สัมผัสของความจริงใจที่คนแปลกหน้ามีให้กัน <br />กลายเป็นความสนิทสนมอย่างไม่ทันรู้ตัว มิตรแท้ไม่ต้องถึงขนาดมาตายแทนกันให้เสียดายชีวิต<br />แค่ความจริงใจที่สัมผัสได้อย่างลึกซึ้ง แม้จากกันโดยไม่ได้บอกลากันสักคำ <br />แต่ยังสัมผัสได้อย่างหนักแน่นถึงในส่วนลึกของใจไม่จากไปไหน ก็สุดยอดของมิตรภาพแล้ว<br /><br />แต่บางอย่างมันก็ไม่ใช่ การลาจาก ผมพบว่าไม่ใช่ตัวผมที่จะไปบังคับมันได้ ไม่ใช่ผมที่จะเป็นคนตัดสินใจ <br />จะให้จากไปหรือให้อยู่ต่อ เพราะเมื่อถึงเวลาไป เขาก็ไป จะด้วยดีหรือด้วยเลวก็ตามแต่<br />บางทีมันก็เหมือนกับหลงกลความคิดของตัวเอง ความสัมพันธ์กลายเป็นเพียงเรื่องตลกที่จบไป<br />บางคนก็หันหลังจากไป โดยที่เราไม่ได้รั้งและไม่ได้ลา ไม่มีคราบน้ำตาหรือรอยยิ้ม ไม่มีความเข้าใจใดๆ<br />เป็นภาพที่ตรงกันข้ามกับจินตนาการ<br />บางคนก็บอกลากันโดยที่ก็ไม่รู้ว่าจะบอกลากันไปทำไม มันทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า <br />"ไม่มีใครให้ความสำคัญกับการได้รู้จักเราขนาดนั้นหรอก" <br />ตอนเด็กๆผมคงจะอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นมากไป เนื้อเรื่องพวก เพื่อนแท้ ลูกผู้ชายๆ <strong>"ไม่ยังไงชั้นก็ไม่ทิ้งนายหรอก"</strong> <br />อะไรประมาณนั้น ถ้าใครติดการ์ตูนจะ "อ๋อ" ทันที เพราะมันมีมากมายเยอะเหลือเกิน<br />เดี๋ยวนี้ถ้าใครมานั่งอ่าน คงรู้สึกเกย์จนอ่านไม่ลง.. แต่ที่พูดอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้หมายถึงเฉพาะแต่เพื่อนผู้ชายหรอกนะ..<br />บางทีมันการจากลาก็อาจจะเหมาะสมแล้ว และถูกต้องแล้ว เราคงจะรู้จักกันเพื่อให้คิดถึงกัน <br />นึกถึงกันเท่านั้นเอง "เพื่อนเท่ากับสัญญา" หากโลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญ เราคงจะได้เจอกันอีก <br />เพราะมันคงมีเหตุผลที่จะได้เจอกันอีกแน่นอน เหล่ามิตรที่มีความจริงให้แก่กัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-5788636040669512668?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-84859366436330680882009-01-06T19:04:00.002+07:002009-01-06T19:20:53.446+07:00สวัสดีปีใหม่ หวังว่าคงยังไม่สายเกินไปสำหรับคำๆนี้<br />" สวัสดีปีใหม่ 2552 "<br />อะไรใหม่ๆ ความเปลี่ยนแปลง เป็นวาระที่สิ่งต่างๆที่ได้รับการอนุญาตให้ <br />"เริ่ม-ใหม่-เปลี่ยนแปลง-แก้ไข-อภัย"<br />สิ่งใหม่ สิ่งเดิม สิ่งใหม่ สิ่งเดิม สิ่งเก่า<br />อีก 300 กว่าวันหลังจากนี้ ก็จะอนุญาตให้มันใหม่ยิ่งกว่าใหม่ในตอนนี้<br />มีอาจารย์ท่านหนึ่ง เวลาที่มาเข้าสอน มักจะกล่าวทักทายกับพวกเราลูกศิษย์ว่า<br />" สวัสดีปีใหม่ "<br />ท่านให้เหตุผลว่า " ปีนึงมันผ่านไปไว มีอะไรอยากทำก็รีบทำซะ "<br />แต่ถ้ายังไม่ได้ทำก็ยังมีโอกาศให้เริ่มอยู่นะ<br />เพราะเราอนุญาตให้ทุกวันเป็นเหมือนวันปีใหม่<br />ที่จะ "เริ่ม-ใหม่-เปลี่ยนแปลง-แก้ไข-อภัย" ได้เสมอ<br />การคิดแบบนี้ อาจจะดูหมิ่นเหม่ไปเป็นการผลัดวันประกันพรุ้งก็ได้<br />แต่ยังไงก็ "สวัสดีปีใหม่ 2552 ครับ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8485936643633068088?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-72252985296620692572008-11-21T00:42:00.003+07:002008-11-21T09:12:54.721+07:00ในรอบหลายๆเดือนที่ผ่านมานี้ หรืออาจจะเรียกได้ว่าปีนี้เกือบทั้งปีเลยก็ว่าได้<br />เรามักจะได้ยินคำว่า <strong>"สันติ-อหิงสา"</strong> กันบ่อยๆจนเป็นคำที่คุ้นหู<br />แทบจะเรียกได้ว่า คำๆนี้ทำให้นึกถึงใครได้ แต่มีใครบ้างที่เข้าใจคำว่า อหิงสา มันหมายความว่าอะไร<br />แปลว่าอะไร และปฏิบัติกันอย่างไร? ผมได้ไปอ่านเจอจาก Blog ของอาจารย์ท่านหนึ่งที่เคารพ<br />พูดถึงคำๆนี้เอาไว้ ก็ขออนุญาตโดยไม่บอกกล่าว ขอก๊อปมาลงเผยแพร่ความรู้กันไว้ละกันนะครับ<br />จริงๆแล้วอาจารย์ท่านก็คัดลอกมาจากหนังสือพิมพ์อีกทีแหละ ฮาๆ~<br /><br />คานธีมีความเชื่อว่า ในส่วนที่ลึกที่สุดของมนุษย์นั้นมีคุณธรรมและความจริงซ่อนอยู่ในตัว ท่านอธิบายว่าเราอาจจะเคยได้ยินคนที่ปฏิเสธพระเจ้า (God) แต่เราจะไม่ได้ยินคนที่ปฏิเสธความจริง (Truth) <strong>แม้แต่บุคคลที่เลวที่สุดหรือโง่ที่สุดก็ยังมีความจริงบางอย่างอยู่ในตัวของเขา </strong>เราทุกคนต่างก็เป็นส่วนหนึ่งแห่งความจริงสากลของธรรมชาติทั้งหมด <br /><br />ด้วยการปฏิบัติแบบ <strong>“อหิงสา”</strong> ความจริงหรือคุณธรรมในตัวของมนุษย์จะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในจิตสำนึก และไม่ว่ามิตรหรือศัตรูก็จะกลายเป็นบุคคลที่รักความจริงและความเป็นธรรมในที่สุด ถ้าเป็นมิตรก็จะเป็นมิตรที่ดียิ่งขึ้น ถ้าเป็นศัตรูก็จะค่อยๆ เปลี่ยนท่าทีจากศัตรูกลายเป็นมิตรในที่สุด <strong>คานธีมีความเชื่อมั่นในมนุษยชาติมาก ว่ามนุษย์ทุกคนไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนเลว หากได้รับการปฏิบัติอย่างถูกต้องแล้ว ก็จะกลายเป็นคนดีขึ้นมาได้ทุกคนไม่มียกเว้น</strong> <br /><br /><strong>ดังนั้น การใช้ความรุนแรง การประหัตประหาร หรือสงคราม จึงถือเป็นความผิดอย่างมหันต์ </strong>เพราะเท่ากับเป็นการสิ้นหวังในมนุษยชาติ เป็นการทำลายคุณธรรมและความจริงที่ซ่อนอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน และเป็นการปลุกธรรมชาติฝ่ายต่ำของมนุษย์ให้แสดงพละกำลังออกมา อันกลายเป็นการจองล้างจองผลาญไม่มีที่สิ้นสุด วิธีที่จะเอาชนะความชั่วจึงไม่ได้อยู่ที่การทำลายคนชั่ว แต่อยู่ที่การเปลี่ยนจิตใจของคนชั่วโดยไม่ทำความชั่วตอบ คานธีได้ย้ำเตือนอยู่เสมอว่า <strong>ให้เกลียดชังความเลวแต่อย่าเกลียดชังคนเลว</strong> เพราะทุกคนมีโอกาสกลับตัวเป็นคนดีได้เสมอ <br /><br />ถ้าจะใช้หลักอหิงสาได้ จิตใจของเราต้องเปี่ยมไปด้วยเมตตา ต้องสามารถรักคนทุกคนได้ แม้กระทั่งคนที่อยู่คนละฝ่ายหรือที่คิดไม่เหมือนเรา<br /><br /><br /><strong>ก็เป็นไปด้วยประการนี้ล่ะครับ</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-7225298529662069257?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-90012433184779347072008-11-20T15:45:00.004+07:002008-11-20T20:49:08.341+07:00คนที่มีคุณค่า?<br />ใครหนอที่แรกเริ่มพูดถึงคุณค่าของคน..<br />ใครเป็นคนที่มากำหนดว่า คนที่มีคุณค่า ต้องเป็นแบบไหน..<br />ใครที่มาทำหน้าที่บัญญัติตัดสิน.. และคนทั่วไปก็ต้องเดินตามมัน..<br />คนเราตั้งมากมายล้วนอยากเป็นคนที่มีคุณค่า..<br />แต่เมื่อเราต้องการจะเป็นคนที่มีคุณค่า เราก็จะเห็นแต่ความไม่มีคุณค่าของเรา<br />เมื่อเราได้บรรลุถึงจุดหมายของคุณค่าที่ตั้งไว้ กลับพบว่ามันยังไม่ควรค่าแก่กันและกัน<br />เมื่อโลกมีคนที่ไร้ค่า โลกก็มองหาคนที่มาทำให้คนส่วนนั้นรู้สึกว่ามีคุณค่า<br /><br /><strong>"คนเรามองไม่เห็นแผ่นหลังของตัวเอง"</strong><br />ยิ่งพยายามหันมอง ก็ยิ่งพบกับความเจ็บปวด ความยากลำบาก และเป็นไปไม่ได้<br />จากนั้นก็หันมองหาตัวช่วยต่างๆให้ได้มองเห็น ไม่ว่ากระจก หรือกล้องถ่ายรูป <br />คุณจะมั่นใจได้อย่างไรหรือ ว่ามันไม่บิดเบือน<br />จริงๆแล้วเราสามารถสัมผัสได้ถึงมัน และรับรู้ถึงลักษณะการเป็นอยู่ ได้ด้วยตนเองตามความเป็นจริง<br />โดยไม่จำเป็นต้องผ่านทางตาเห็น มันเป็นอีกด้านหนึ่งของสิ่งเดียวกัน<br /><br />คงจะดีอยู่ เมื่อไม่ต้องการเป็นคนที่มีคุณค่า จงเป็นคนที่ไม่มีคุณค่ากับใคร..<br />เมื่อเรามีคุณค่า ก็มีคนที่ใช้ประโยชน์จากคุณค่าของเรา บังคับให้เราต้องมี ต้องเป็น..<br />จะเลือกอยู่อย่างสงบ หรืออยู่กับคนไม่จริงใจ..?<br />เมื่อไม่มีคนที่มีค่า ก็ไม่มีคนที่ไม่มีค่า<br /><br /><strong>"จึงไม่ควรปล่อยให้ใครมามีบทบาทกำหนดคุณค่าในการมีชีวิตอยู่ของเรา"</strong><br /><br />คนที่ไม่มีคุณค่ากับใคร เป็นไปได้ที่จะเป็นคนที่มีอิสรภาพในการเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด<br />มันอาจจะเป็นเหมือนดาบสองคม ที่ทำให้เราทุกข์เหงาแทบบ้าคลั่ง หรือทำให้เราเบิกบานมีความสุขแบบสุดๆ<br />มันคงอยู่ที่ความตื่นรู้ในตัวของเราเอง อิสระในตัวเราจะมีพลังมากพอที่จะส่งต่อไปสู่คนอื่นๆ<br />ความสุขของเราไม่ได้ขึ้นอยู่กันใคร ความสุขอย่างแบ่งปัน ไม่ใช่แบบขอทาน<br />หากเมื่อเราได้มีความสุข และปลดปล่อยขนาดนั้นแล้ว ยังอยากมองหาคุณค่าอะไรอีกหรือ..?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-9001243318477934707?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-20963282502598322612008-11-20T00:15:00.002+07:002008-11-20T00:23:43.919+07:00มีเพียง<strong>ความปล่อยวาง</strong> ที่จะทำให้ลื่นไหลสู่<strong>ความเงียบ</strong><br />มีเพียง<strong>ความเงียบ</strong> ที่จะทำให้ลื่นไหลสู่<strong>ปัญญา</strong><br />มีเพียง<strong>ปัญญา</strong> ที่จะทำให้ลื่นไหลสู่<strong>ความเข้าใจ</strong><br />มีเพียง<strong>ความเข้าใจ</strong> ที่จะทำให้ลื่นไหลสู่<strong>ความจริง</strong><br />มีเพียง<strong>ความจริง </strong> ที่จะทำให้ลื่นไหลสู่<strong>การปล่อยวาง</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2096328250259832261?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-61326686448781335302008-10-24T22:23:00.002+07:002008-10-24T22:29:58.232+07:00ครั้งหนึ่ง สิงโตและสุนัขจิ้งจอกได้เข้าไปในภัตราคาร.. <br />พวกมันนั่งลงแล้วสุนัขจิ้งจอกก็สั่งอาหารเพียงหนึ่งที่เท่านั้น..<br />บ๋อยจึงถามว่า "แล้วเพื่อนของท่านล่ะ?.."<br />สุนัขจิ้งจอกตอบกลับไปว่า "ท่านจะบ้าหรือไง!? ถ้าเขาหิว.. <br />แล้วข้าจะนั่งอยู่ที่นี่ได้รึ?"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-6132668644878133530?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-47851259255702320672008-10-24T21:58:00.002+07:002008-10-24T22:21:59.112+07:00ครั้งหนึ่ง.. ในยุดที่บ้านเมืองตกอยู่ในภาวะสงครามบ้านเมืองกำลังลุกเป็นเพลิง<br />นักบวชได้กล่าวกับทหารที่ไปออกรบว่า..<br /><br />"พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรถึงโชคชะตาเจ้าในสนามรบ!!.. เพราะถ้าเจ้าถูกโชคชะตากำหนดไว้ว่าต้องตาย<br />กระสุนก็จะวิ่งมาถูกพวกเจ้าไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใด.. แต่ถ้าเจ้าถูกกำหนดว่าไม่ตาย ก็จะไม่มีกระสุนนัดไหนที่จะทำลายชีวิตเจ้าได้"<br /><br />ในวันต่อมา.. ท่ามกลางสมรภูมิกระสุนที่ดุเดือด กระสุนมากมายสาดไปมาชนิดที่แทบจะขยับไปไหนไม่ได้<br />นักบวชได้ใช้ความไว กระโจนไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ทหารนายหนึ่งที่อยู่ด้านหลังนักบวชจึงถาม<br />ถึงคำเทศน์เรื่องชะตากรรมของเขาและนักบวช <br /><br />"แล้วเหตุใดท่านยังต้องวิ่งเข้าหาที่กำบังเล่า!?"<br /><br />"เจ้ายังไม่เข้าใจทฤษฏ๊ทั้งหมด..!! ชะตากรรมของข้าถูกกำหนดให้มาอยู่หลังต้นไม้นี้!"<br /><br />..นักบวชตอบ.. ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4785125925570232067?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-13589313984546175242008-10-09T23:25:00.005+07:002008-10-10T20:47:54.882+07:00ในช่วงเวลาสายๆของวัน<br />วันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง อากาศแจ่มใส<br />หากคุณมีเวลาพอให้กับตัวเอง<br />ลองหันหน้าไปทางทิศตะวันออก<br />หลับตาสงบนิ่ง เงยหน้าซัก 45 องศา<br />แล้วสูดหายใจลึกๆ ให้เต็มปอด<br />หลังจากนั้นก็ค่อยๆลึมตา แล้วก็จะพบว่าตัวเองนั้น <br />รู้สึก <strong>เจ๊ด..เป็ด..</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-1358931398454617524?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-23847873975402736902008-10-09T00:29:00.002+07:002008-10-09T01:23:22.775+07:00เคยกันไหมครับ ที่จะ "หยุด-ดู" ให้เห็นสิ่งต่างๆโดยรอบอย่างละเอียด<br />หยุด-ดู เฉยๆ ไม่มีคำตอบ ไม่ตัดสินอะไร ไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น ไม่มีอะไรต่อจากนี้<br />หยุด ให้เห็น สิ่งที่ไม่เคยมองเห็น เห็นให้ชัดเจน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2384787397540273690?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-85628110646656441442008-10-06T12:49:00.001+07:002008-10-08T21:40:18.026+07:00หากตัวเรายังไม่พอดี อย่าได้ไปว่าเขายังไม่ดีพอ<br />เพราะตัวเราก็ยังไม่ดีพอ ไม่ควรไปว่าเขาไม่พอดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8562811064665644144?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-57948744171817603842008-10-05T23:51:00.006+07:002008-10-06T00:46:13.239+07:00เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาศพบปะเพื่อนฝูงซึ่งห่างหายหน้าหายตาไม่เจอกันนานพอสมควร<br />ก็ถึงกาลเวลาอันเหมาะสมได้มาเจอกัน ก็เป็นนิมิตหมายที่ดี จึงได้รวมหัวกันแสดงความประสงค์<br />จะจัดปาร์ตี้ครั้งใหญ่ขึ้นมา แต่จะผ่านไม่ผ่านสภายังไง คงต้องติดตามกันต่อไป ถ้าได้จัดกันก็คาด<br />ว่าจะเป็นปาร์ตี้ที่สะใจใครต่อใครหลายคนเลยไม่มากก็น้อย ติดตามกันต่อไป..<br /><br />ก็เนื่องด้วยเหตุจากที่ได้พบปะกันหลังจากไม่เจอกันนาน การพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาด(อาจไม่สู้ครั้งก่อนเก่า)<br />ในเรื่องของชีวิต ธรรมะและศาสนา ก็ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง คำถามที่กระทบใจของผมในการสนทนาครั้งนี้มากก็คือ<br />แมนได้ถามขึ้นมาว่า "เคยมีความคิดว่า ไม่อยากจะเกิดมาอีกแล้วหรือเปล่า?" แน่นอนผมคนหนึ่งล่ะที่คิด<br />แม้อัตราความบ่อยอาจจะไม่เท่า อุบัติเหตุในวันสงกรานต์ก็ตาม แต่ก็นับได้ว่าบ่อยทีเดียวล่ะ<br />และแม้คำตอบของแมนต่อความคิดอันนี้จะเป็นการที่เราได้กระเถิบเข้าใกล้ภาวะหลุดพ้นการเวียนว่ายตายเกิดเข้าไปเรื่อยๆ<br />ไม่ชาิตินี้ก็ชาติหน้าอันใกล้ การปราถนาซึ่งนิพพานตามหลักศาสนาพุทธ <br />แต่กับคนที่ไม่เคยคิดเลยล่ะ..? มีไหม? แล้วมันจะเป็นอย่างไรหรือที่ไม่ได้คิด?<br /><br />ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอย่างไรก็ตาม ผมได้ลองทบทวนเข้าไปถึงต้นตอที่ทำให้เกิดความคิดนี้แล้ว(คิดเอาเองนั่นแหละ)<br />คงไม่พ้น อาการเบื่อหน่ายชีวิต ชีวิตที่พบแต่ทุกข์ ทุกข์มาก-น้อย ก็เกิดได้<br />คนที่มีความรู้ทางพุทธและนับถือศาสนาพุทธเท่านั้นหรือเปล่า ที่จะมีแต่ความคิดนี้<br />ถ้าหากเป็นศาสนาอื่นๆล่ะ ความคิดเรื่องฆ่าตัวตายจะเป็นทางออกของมันหรือไม่?<br />ผมตีขลุมเอาเองว่า บัญญัติ ทางศาสนาพุทธเท่านั้นล่ะมัง ที่พูดถึงโทษของการฆ่าตัวตายไว้รุนแรงที่สุด<br />และคนที่บอกว่าตัวเองเป็นพุทธเท่านั้นละกระมัง ที่กลัวและได้เปลี่ยนความคิดจาก "อยากตาย ไปเป็น ไม่เกิดอีก"<br />ผมสรุปเอาว่า โดยหลักๆเลย ความคิดเรื่องการฆ่าตัวตาย และการไม่ต้องการจะเกิดอีก มันมาจากรากของความรู้สึกเดียวกัน<br />คือ"เบื่อชีวิต" ก็แค่เบื่อ ไม่ใช่ความต้องการละเว้นบาป ไม่ใช่การมองเห็นทุกข์หรืออะไรที่มากกว่าการที่แค่เบื่อแบบคนขลาด<br />ความต้องการละวาง เพราะการปฏิบัติของมันจริงๆตรงข้ามกับ สิ่งที่เราอยากจะให้เป็นโดยสิ้นเชิง <br />มันยากจนเลิกความคิดไม่อยากเกิดเลยดีกว่าและเป็นไปได้ว่าน้อยคนนักที่จะลงมือทำแบบมันจริงๆ <br />การฆ่าตัวตายจริงๆแล้วมันคงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าเทียบแล้วคงง่ายกว่าการหลุดพ้นเยอะนัก<br />ความกลัวทำให้ผม(ยกตัวอย่างใกล้ตัวเลยละกัน)ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร ก็อยู่อย่างเนี้ย <br />อย่างปลงๆไปวันๆ สัจธรรมกลวงๆ ที่ยังลวงตัวเอง เปลือกนอกน่ะก็ของจริงแต่เนื้อใน(การปฏิบัคิ)น่ะมันยังไม่มีเท่านั้นเอง<br /><br />เพราะความกลัวหรือเปล่าทำให้เราเปลี่ยนหรือเบี่ยงเบนความคิดจาก "อยากตาย ไปเป็น ไม่ขอเกิดเลยดีกว่า"<br />กลัวที่ว่านี้ก็กลัวตามบัญญัติศาสนา ผมไม่ได้จะบอกว่าสองอย่างนี้มันเหมือนกันนะ เพราะมันดำกับขาวเลย<br />เหมือนนำที่ผุดออกมาจากตาน้ำ ส่วนหนึ่งลงบึงอีกส่วนไหลลงทะเล..<br /><br />แต่จริงหรือเปล่าที่มันมาจากต้นกำเนิดเดียวกัน<br />ทำไมถึงคิดอีกอย่างแทนที่จะเป็นอีกอย่าง?<br />เจตนาจริงๆของเราคืออะไร?<br /><br />ความคิดที่ไม่อยากจะเกิดมาอีกแล้ว อยากจะหลุดพ้นจริงๆ ที่ไม่ได้งอกออกมาจากรากนี้(รากที่ไม่ใช่ระดับผิวเผินเช่นนี้)<br />ความเห็นทุกข์จริง การลงมือปฏิบัติ(อย่างที่ ท๊อป ลงมือทำ)ผมเชื่อว่ามีนะ ผมยังไม่เคยเจอหรอก แค่เชื่อว่ามี <br /><br />แล้วของคุณล่ะเป็นแบบไหน?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-5794874417181760384?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-85365860501902199102008-09-08T20:20:00.004+07:002008-09-08T22:00:16.896+07:00ประเทศชาติล่มจม.. <br /><strong>ประเทศชาติล่มจมคืออะไร?<br />ประเทศชาติล่มจมแปลว่าอะไร?</strong><br />หน้าตามันเป็นยังไงหรือครับ? ผมสงสัย..<br />ความหมายของมัน ความคิดเห็นของทุกๆ ท่าน <br />ต่อข้อความที่น่ากล๊ว น่ากลัวยิ่งกว่า การไปขี้ในปั้มแล้วไม่มีน้ำจะล้าง ไม่มีกระดาษจะเช็ด<br /><strong>"ประเทศชาติล่มจม - ชิบหาย"</strong><br /><br />ประเทศไทยเสียเอกราช ให้กับประเทศเพื่อนบ้านไปสองครั้งในอดีตเมื่อหลายร้อยปี<br />แบบนั้นเรียกว่า <strong>"ล่มจม"</strong> หรือเปล่า?<br /><br />แล้วประเทศชาติล่ะคืออะไร? <br />มีใครเข้าใจคำว่าประเทศชาติกันบ้าง?<br /><br /><strong>ผมออกจะไม่สนใจว่าประเทศชาติจะล่มจมหรือเปล่า.. แล้วจะล่มจมเมื่อไหร่.. อย่างไร..</strong><br />ไร้สาระ ไม่ได้ให้ความจริงอะไรกับเราเลย<br /><br />แต่ที่มันกำลังล่มจมอยู่ ย้ำว่า "กำลังดำเนินความล่มจม" อยู่<br />ถ้ามีปรอทวัดความล่มจมก็คงจะได้ซัก 90 องศาความล่มจม<br />นั่นคือประชาชน ประชาชนแทบทุกคนในประเทศนี้กำลังอยู่ในภาวะล่มจม<br />ความบอบช้ำในทุกด้าน ความตึงเครียด ฯลฯ<br />อย่าได้พยายามโยนบาปไปให้ใครคนใดคนหนึ่งเลย<br />หากการเมืองระบอบนี้ คือ ประชาชน เราทุกคนก็คงมีส่วนกระทำในความล่มจมนี้<br />หากการเมืองระบอบนี้ คือ ประชาชน เราทุกคนก็คงเป็นนักการเมืองในระบอบนี้<br />จะมาโทษความผิดให้นักการเมืองในสภาได้อย่างไรในเมื่อประชาชนเป็นส่วนใหญ่ของระบบ <br />และมีสิทธิ์ในการกำหนดทิศทางแล้วแต่แรก<br />เราพร้อมใจกันเอานิ้วจิ้มขี้แล้วเข้าปากดูด หลังจากตั้งสติได้ก็ตะโกนว่าใครมาขี้ใส่ปากฉัน..!!<br />แล้วเรียกร้องให้ใครมารับผิดชอบกันอยู่ล่ะ<br />เราเป็นคนยอมรับประชาธิปไตย และเสียงส่วนใหญ่ ก็ยอมรับขี้ในปากนั้นเสีย<br />มีคนไม่ยอมก็ฝืนใจกันอยู่ดี เสียงส่วนใหญ่ก็เท่ากับเผด็จการอย่างหนึ่งนั่นแหละ <br /><br />เด็กน้อยนั่งมองพ่อ-แม่ทะเลาะกัน<br />แม่บอก เข้าข้างแม่สิจ๊ะ<br />พ่อบอก เข้าข้างพ่อสิลูก<br />ลูกจะเป็นกลางได้ไม่<br />เมื่อบ้านแตก พลัดพราก การตัดสินใจที่สมควรที่สุดของเด็กน้อยคืออะไรกันแน่<br />นั่นแหละคือประชาชน นั่นแหละคือความเป็นกลางที่อึดอัด<br />การเมืองไม่ต้องอยู่ในสภา แต่มันอยู่ในบ้าน อยู่ในโรงเรียน ในที่ทำงาน ในทุกๆที่<br />รัฐบาลคงไม่ต้องสร้างรัฐสภาแห่งใหม่แล้วล่ะครับ<br />เพราะตอนนี้เรามีสภาที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือประเทศไทยทั้งประเทศ<br />มีฝ่ายค้านใส่ชุดสีเหลือง ๆ (หรือจะรัฐบาลดีก็ไม่รู้เพราะตอนนี้อยู่ในทำเนียบ)<br />การถกเถียงของคนระบอบนี้ก็ยังคงถกเถียงกันต่อไป 1 อสงไขยก็คงไม่จบ<br />มีประชาชนอีก กว่า 60% นั่งทำตาบ่องแบ๊วไม่รู้ว่าพวกมืงสองคนจะพากูไปสิ้นสุดในสภาพไหน และโลกใด<br /><br />ไม่ต้องรอให้คนชาติไหนมาครอบครอง แล้วค่อยเรียกว่า "ประเทศล่มจม" หรอกครับ<br />ไม่ต้องไปกู้ชาติ ชาติหน้า ชาติไหน ชาติหมา ชาติหมี ชาติแมวหรอก <br />กู้ชีพประชาชนกันก่อน กู้ความสุข เยียวยาความปวดร้าวกันก่อน<br />ไม่ต้องถู้ซี้อ้างประชาธิปไตย แล้วไม่ยอมลงจากตำแหน่งขนาดนั้น พ่อคนรักชาติ..<br /><br />ผมตระหนักแล้วว่าระบอบนี้เป็นส่วนของความล่มจม<br />เราควบคุมมันไม่เป็น เราจะยังอยากใช้ระบอบนี้กันอยู่อีกหรือครับ<br />ระบอบอาจจะเป็นแค่วิธีการ แต่อุปปาทานมันเป็นของคน<br />ตั้งแต่ปี 2475 แล้วหนิครับ เรียกร้องกันไปกี่ครั้ง ตายกันไปกี่หน..<br />มีความสุขกับมันจริงหรือเปล่า?<br /><br />ระบอบไหนก็คงไม่โอเค<br />คิดครับ คิดกันเข้าไป หาเหตุผลมาขัดแย้ง เชือดเฉือนกันต่อไป <br />คงไม่ได้อะไรนอกจากความสะใจไปพลางๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8536586050190219910?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-52333676126090540812008-09-04T14:12:00.000+07:002008-09-04T14:14:38.022+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/SL-KrOVXMLI/AAAAAAAAABA/h0NIIaKX5vI/s1600-h/%E0%B9%80%E0%B8%9A%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD+2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/SL-KrOVXMLI/AAAAAAAAABA/h0NIIaKX5vI/s320/%E0%B9%80%E0%B8%9A%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD+2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242060966469251250" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-5233367612609054081?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-899810976193640992008-09-04T14:01:00.003+07:002008-09-04T14:08:36.377+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/SL-ILqE1J4I/AAAAAAAAAAo/rBpGMXn9Z8s/s1600-h/%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fRqedi81GTs/SL-ILqE1J4I/AAAAAAAAAAo/rBpGMXn9Z8s/s320/%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242058225137035138" /></a><br /><br />เดี๋ยวนี้คนเป็น โรคโลหิตจาง กันมาก.. ขอให้กินตับกันเยอะๆนะครับ<br /> <br />เต็มที่..!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-89981097619364099?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-12121166168728267532008-08-17T23:04:00.003+07:002008-08-17T23:11:11.376+07:00นักบอลคนหนึ่ง เตะบอลเต็มแรงพุ่งใส่ประตู<br />ผู้รักษาประตูกระโดนชกบอลอย่างเต็มความสามารถ<br />บอลพุ่งกระดอนไปกระทบกับหลอดไฟสปอตไลท์ข้างสนาม<br />หลอดไฟดวงนั้นแตกละเอียด..<br /><br />เป็นความผิดของคนเตะหรือนายทวาร?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-1212116616872826753?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-22483480583998115042008-08-02T12:49:00.006+07:002008-08-02T13:55:49.335+07:00อิสรภาพคืออะไร? เสรีภาพล่ะคืออะไร?<br />มีใครบอกได้ไหมว่าอิสรภาพคืออะไร?<br />อะไรที่แสดงถึงเสรีภาพ?<br />ทำไมถึงต้องการอิสรภาพ?<br />ตอนนี้ไม่มีเสรีภาพกันหรือ?<br />ต้องถูกห้ามก่อนถึงจะได้รู้ว่าตัวเองต้องการมันมากหรือ?<br />ต้องถูกปิดกั้นก่อนถึงจะๆได้รู้ว่าขาดหรือ?<br />ต้องทำอะไรถึงจะรู้สึกว่าได้รับ อิสร-เสรี แล้ว?<br />ต้องถูกตามใจถึงจะมีอิสรภาพ?<br />ต้องปล่อยใจ ถึงจะมีเสรีภาพ?<br />ใจปล่อยกาย เราปล่อยเขา เขาปล่อยเรา เราปล่อยเรา เขาปล่อยเขา กายปล่อยใจ?<br />นั่งพิมพ์อยู่นี่เป็นเสรีภาพอย่างหนึ่งหรือเปล่า?<br />สิ่งที่พูดอยู่นี่เป็นอิสรภาพหรือเปล่า?<br />ใครกำหนดให้เราต้องพูดกันเรื่องนี้?<br />ต้องด่ารัฐบาลก่อนหรือ?<br />ต้องโพกผ้าเหลืองๆให้ความโง่ มันกลายเป็นน้ำหนองไหลออกหูก่อนหรือ?<br />ต้อง กู้ชาติ กันก่อนหรือ?<br />ต้องจับกลุ่มดูคอนเสิตร์ด่าคนบนสะพานหรือ?<br />ต้องแก้รัฐธรรมนูญก่อนหรือ?<br />ต้องเป็นนายกรัฐมนตรีก่อนหรือ?<br />ต้องจมูกบานก่อนหรือ?<br />ต้องแดกไปด่าไปก่อนหรือ?<br />ต้องใส่ชุดม่อฮ่อมหรือ?<br />ต้องเป็นฝ่านค้านก่อนหรือ?<br />ต้องแบ่งพรรคแบ่งพวกก่อนหรือ?<br />ต้องทวงซากหินบนภูเขากันก่อนหรือ?<br />ต้องนั่งสมาธิอยู่แถบชายแดนก่อนหรือ?<br />ต้องใช้ feel goood กันก่อนหรือ?<br />ต้องใช้รถเมล์ Free เพื่อประชาชนก่อนหรือ?<br />ต้องมีบัตรเครดิตก่อนหรือ?<br />ต้องมีคอมพิวเตอร์กับเน็ต ไฮสปีด ก่อนหรือ?<br />ต้องมี Hi5 ต้องมี Myspace ต้องมี Blog หรือ?<br />ต้องมี MSN ก่อนหรือ?<br />ต้องไปงาน แฟต หรือ?<br />ต้องนินทาดาราผ่านหน้าเว็บบอร์ดหรือ?<br />ต้องด่าเพื่อนผ่านเว็บบล็อกตัวเองหรือ?<br />ต้องเลิกคบเพื่อนที่ไม่ชอบก่อนรึ?<br />ต้องด่าคนก่อนหรือ?<br />ต้องเรียนคณะศิลปกรรมหรือ?<br />ต้องอยู่ศิลปากรหรือ?<br />ต้องเป็นศิลปินหรือ?<br />ต้องเป็นกราฟฟิกดีไซเนอร์หรือ?<br />ต้องมี ไอโฟน หรือ?<br />ต้องฟัง ไอพอต หรือ?<br />ต้องทำงานที่ตัวเองชอบหรือ?<br />ต้องรวยก่อนหรือ?<br />ต้องมีบ้านหลังใหญ่ๆหรือ?<br />ต้องมีพ่อเป็นนักการเมืองหรือ?<br />ต้องซิ่งมอไซร์ตอนกลางดึกหรือ?<br />ต้องขว้างก่อนหนิใส่กระจกรถที่สวนมาหรือ?<br />ต้องมีเซเว่นอีเลเว่นหน้าปากซอยหรือ?<br />ต้องทำบุญแล้วได้พระเครื่องมาบูชาหรือ?<br />ต้องเช่าพระทุกเดือนหรือ?<br />ต้องเช่าพระจนหมดตูดรึ?<br />ต้องมีตังเช่าองค์ละเป็น ล้านๆได้ก่อนหรือ?<br />ต้องไม่ทำกิจการต่อจากพ่อตัวเองได้ก่อนหรือ?<br />ต้องเก่งก่อนหรือ?<br />ต้องได้เงินเดือนเยอะๆก่อนหรือ?<br />ต้องตั้งบริษัทตัวเองก่อนหรือ?<br />ต้องไม่เกาะพ่อเกาะแม่กินหรือ?<br />ต้องเรียนโรงเรียนดังๆหรือ?<br />ต้องเข้าจุฬาก่อนหรือ?<br />ต้องจบเมืองนอกก่อนหรือ?<br />ต้องเสียค่าเทอมเองหรือ?<br />ต้องมีรถเก๋งขับก่อนหรือ?<br />ต้องใช้แก๊สโซฮอลก่อนหรือ?<br />ต้องเปลี่ยนระบบติดถังแก๊สบนรถก่อนหรือ?<br />ต้องซื้อตุ๊กตาบลายก่อนหรือ?<br />ต้องถูกหวยแต๊กพอตก่อนหรือ?<br />ต้องตดในลิฟก่อนหรือ?<br />ต้องเยี่ยวใต้ทางด่วนเป็นก่อนหรือ?<br />ต้องปวดอึจนต้องขอเข้าห้องน้ำบ้านคนอื่นก่อนหรือ?<br />ต้องแคะขี้ฟันโดยไม่ต้องป้องปากได้ก่อนหรือ?<br />ต้องหัวเราะบนรถไฟฟ้าดังๆโดยไม่ต้องแคร์หูคนอื่นได้ก่อนหรือ?<br />ต้องเที่ยวผับบาร์ก่อนหรือ?<br />ต้องไปอาซีเอร์เป็นก่อนหรือ?<br />ต้องฟังเพลงร็อก หรือเต้น ฮิปฮอป เป็นก่อนหรือ?<br />ต้องไปเดิน Siam Palagon ก่อนหรือ<br />ต้องบอกว่าประโยคเมื่อกี้พิมพ์ Palagon ผิด <br />ต้องเป็น Paragon แล้วก็ลืมเครื่องหมาย "?" ก่อนหรือ?<br />ต้องกินบะหมี่ปูชามละ 100 ก่อนหรือ?<br />ต้องกินบะหมี่บ่อยแค่ไหน ถึงจะได้คุยกับลูกเจ้าของร้านรึ?<br />ต้องทำ ฯลฯ ก่อนหรือ ถึงจะได้รู้สึกว่าตัวเองมีเสรีภาพ อิสรภาพ<br />เป็นตัวของตัวเอง..?<br /> <br />จะผิดถูกอะไรอย่างไรไม่รู้ แต่ก็ยัง..<br /><br />ยังไม่มีคำตอบผ่านเข้ามาในสมอง..<br /><br />รู้แค่ว่าที่พิมพ์มาทั้งหมดนี้มัน มัน..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2248348058399811504?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-45946655252966631902008-07-20T21:42:00.014+07:002008-07-21T22:06:34.175+07:00เมื่อเร็วๆมานี้ มีคนใกล้ชิด สนิทสนม บอกกับข้าพเจ้าว่า <br /><strong>"เขาไม่รู้ว่าจริงๆแล้วตัวเขาเองนั้นเป็นคนยังไง.."</strong><br />ทำให้ข้าพเจ้าต้องตระหนักและคิดหนัก ว่าจริงๆแล้วเขาเป็นคนยังไง <br />ซึ่ง.. แล้วเราควรจะต้องรู้หรือไม่? ว่าตัวเองนั้นเป็นคนยังไง แบบไหน?<br /><br /><strong>ตามความเห็น ข้าพเจ้าคิดว่าบางทีมันอาจจะไม่สำคัญเลยก็ได้<br />ว่าเราจะต้องรู้หรือไม่ว่าตัวเราเองเป็นคนยังไง</strong><br />ไม่ควรแม้แต่จะเสียเวลาไตร่ตรองตัวเองด้วยซ้ำไปว่าเรานั้นเป็นคนยังไง..<br />แม้ว่าจะมีใครมาบอกเราเกี่ยวกับตัวเรา ไม่ว่าเราจะต้องการฟังหรือไม่ก็ตาม<br />ก็ไม่มีความจำเป็นใดๆเลย ที่จะต้องสนใจเลยแม้แต่น้อย มันไร้สาระพอๆกับลมเน่าๆ ผ่านขี้ฟันของเหล่า ม๊อบรูทวารสังสรรค์..<br />แต่ก็ยังมีหลายคนและอาจจะส่วนมากที่อยากรู้ พยายามดู พยายามถาม อยากรู้ว่าตัวเองนั้น<br />เป็นคนยังไงในสายตาของคนอื่น อยากรู้ว่าจริงๆแล้วตนเองนั้นมีความประพฤติเช่นไร?.. <br />เหตุเพราะตนเองนั้นมองตนเองไม่ออก ก็อาจจะจริงที่ตนเองมักจะมองไม่เห็น <br />แต่จะเพราะเหตุใดล่ะ? คำตอบก็คงง่ายๆ แค่คิดหน่อยก็ตอบได้ ตามกำลังประสบการณ์เรียนรู้ <br />ก็เพราะว่าไม่มี "สติ" (ก็ไม่ได้หมายถึงบ้า)<br />ต่อการกระทำของตนเอง.. เป็นคำตอบง่ายๆ สั้นๆ เหมือนขอไปที เสียขี้ฟันให้กระเซ็น<br />แค่ไม่กี่นาโนกรัม แต่มันกลับกระทำยากเหลือเกิน..ที่จะเป็นคนมีสติถ้วนทั่วต่อการกระทำทุกขณะ..<br /><br />เพียงคำตอบของคนอื่นที่จะบอกแก่เรานั้นก็หาใช่ถูกต้องเสมอไป มันเป็นเพียงความเห็นของเขา<br />ซึ่งก็ยังไม่ใช่ความจริง เป็นเพียงความคิด ว่าคนเหล่านั้นมีความต้องการ และยอมรับคนแบบไหนได้ <br />ถ้าคุณไม่ใช่ในแบบที่เขาต้องการ คิดไว้ คุณไม่ใช่คนที่ถูกต้องสำหรับเขา จะทุกแง่มุมหรือเพียงบางแง่ ก็แล้วแต่ว่าจะ<br />กะเกณเอาไว้แต่มากน้อย.. มันก็แค่ไม่ถูกต้อง แต่หาใช่ผิดพลาดก็ไม่.. อยู่ที่จะยอมรับกัน ต้องไม่ใช่การอดทนกัน<br /><br />เราจะมานั่งอยากรู้ และรับรู้ไปทำไม ว่าเรานั้นเป็นคนอย่างไร มีใครจะบอกได้ตลอดหรือ<br />มันคงไร้สาระและหาประโยชน์จริงๆไม่ได้ เพราะคนเรามันก็เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา<br />จะมากจะน้อยก็อยู่ที่ประสบการณ์แต่ละขณะของชีวิต <br /><br />หากเราทำความดี เรามองว่าเราเป็นคนดี <br />หรือมีใครซักคนหนึ่งบอกว่าเรานั้นเป็นคนดี แต่เราจะเป็นคนดีอยู่ได้อีกซักแค่ไหน? หากวันหนึ่งเกิดมีสิ่งผิดพลาด <br />เราจะยอมรับจุดนั้นหรือ.. เราอาจจะยึดติดคำว่าดี จนเรารับความผิดพลาดของตัวเองลำบากไปแล้ว..<br />จนต้องหาคำแก้ตัว ต่าง ๆ นา ๆ..<br /><br />แต่ถ้าหากเรายอมรับว่าเราไม่ใช่คนดี หรือมีคนบอกเราว่าเราไม่ดี ควรจะรู้สึกอย่างไรหรือ?<br />เราจะยอมรับมันว่าเราเป็นคนไม่ดี? เราควรจะยอมรับมันว่าเราเป็นตัวของเราแบบนี้? เราควรจะแก้ไขมัน?<br />ไม่ว่าเราจะแก้ไข ทำไปอย่างไร มันก็ยังคงเป็นคำถามให้กับความไม่ดีที่เรายึดถือไว้อยู่ดี เราคงไม่อาจจะซื่อสัตย์<br />กับคนเองบอกว่าเราดีแล้วเป็นแน่ แล้วทุกสิ่งก็ยังคงอลหม่านเช่นเดิม ใจเราไม่อาจจะเปลี่ยนแปลง<br />คำพูดที่เรายอมรับไปแล้วว่า "เราไม่ดี" ง่ายๆ.. ยังคงบอกว่าตัวเองยังดีไม่พอ<br /><br />เมื่อมีการบอกว่าเราเป็นคนเช่นไรเกิดขึ้นแล้ว มันอาจเกิดการยึดติดขึ้นได้<br />มันจะเกิดรอยเล็กๆขึ้น ยิ่งเราตอกย้ำทุกวันมันก็ยิ่งขยายตัว ทำไปตามความเข้าใจนั้นๆ จากรอยก็กลายเป็นรู<br />มันไม่เปิดโอกาสให้กับใจที่จะซื่อสัตย์กับความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง<br /><br />หากเรามั่นในสติ มีเหตุผลที่ถูกต้องต่อมันในทุกขณะ อย่างเหมาะสมที่สุดแล้ว เราจะยังจะต้องกังวลอะไร<br />กับสิ่งที่จะตามมาอีก ยังจะต้องมานั่งนึกอีกหรือว่าเราเป็นคนยังไง.. เราได้มั่นใจที่จะทำไปแล้วไม่ใช่หรือ? <br />หากจะมีใครซักคนต้องเดือดร้อน มันก็คงเป็นความโง่เง่าของบุคคลนั้นเอง<br />ที่ไม่อาจจะยอมรับในเหตุผลได้(หากได้รับโอกาสได้ชี้แจง) จมกับอุดมคติและอคติของตนเอง ที่มีต่อการกระทำของผู้อื่น<br />เขาย่อมจะไม่พ้นจาก บ่วงความคิดที่ตนเองสร้างแน่นอน เขาจะยังคงถามว่าทำไมมันถึงยังเป็นแบบนี้ แบบนั้น<br />ทำไมไม่รู้ตัวหรือ.. ไม่เข้าใจอีกหรือ.. มิใช่ว่าเพราะเราโง่ เห็นแก่ตน แต่อย่างใด แต่เป็นใจเขาเองต่างหาก.. <br /><br />แต่หากว่าเหตุผลของเราไม่เพียงพอ สติของเราไม่ครบถ้วน ก็ควรจะต้องยอมรับ ในเหตุผลของคนอื่นนั้น<br />ขอบคุณเขา แม้เราจะเจ็บปวด แต่มันคือใบมีดของเราที่ทำร้ายเราเอง เราโง่เง่าเองเท่านั้น<br />และมันไม่อาจจะแก้ไขอะไรได้กับสิ่งที่ทำไปแล้ว นอกจากแสดงความเสียใจและรับผิดกับมัน<br />แต่ความเปลี่ยนแปลงกำลังเกิดขึ้น ณ ตรงนั้น โอกาสที่จะแสดงความรับผิดชอบ ต่อความผิดของเราได้มาถึงแล้ว <br />นั่นคือการที่เรา ได้สติกลับคืนมา.. หากอีกฝ่ายมีใจที่เปิดกว้าง รอยแยกย่อมประสาน แก้วย่อมหน้าชั้นขึ้น..<br /><br />สิ่งทั้งหมดจะเกิดขึ้นได้เมื่อได้ทำการพูดคุยและปรับความเข้าใจกันอย่างตรงไปตรงมา<br />หากมีใครซักคนที่ต้องเก็บเอาไว้ เพราะไม่เข้าใจกัน มันเปรียบเหมือนผู้นำบางประเทศที่มี "ปรมณู"<br />พร้อมจะกดยิงได้ทุกเมื่อ ความเสียหายก็รุนแรง<br />การที่ไม่มีการพูดคุยกัน มันเป็นการบ่มเพาะอคติให้เติบโต ปล่อยละเลย<br /><strong>แล้วมันเป็นความผิดพลาดของใครหรือ? ใครคนหนึ่งต้องรับมันไปหรือ?<br />แล้วทำไมต้องรู้ว่าเราเป็นคนยังอีก? แล้วทำไมต้องนั่งทนรับพฤติกรรมของใครทำไม?</strong><br /><br /><strong>ตราบใดที่ยังแบกอุดมคติเอาไว้ ตราบนั้นอคติก็คงอยู่ คำถามข้างบน <br />มันอาจจะยังคงถามแบบออโต้รันนิ่ง เสมอๆ..</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4594665525296663190?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-90773100070932893462008-07-17T17:34:00.006+07:002009-08-15T13:50:39.612+07:00ชายหูหนวกบอกว่า.. <br />เขามองเห็นเสียงหมาป่าหอน..<br />แต่หญิงตาบอดเถียงว่า ไม่ใช่!! <br />เธอได้ยินแค่ภาพหมาวัดธรรมดา..<br /><br />เคยมีคนกล่าวไว้ว่า<br />" ท่านไม่สามารถเห็นดอกไม้ผ่านหูของท่านได้ <br />และท่านก็ไม่สามารถฟังบทเพลงผ่านตาของท่านได้ "<br /><br />ปัจจุบันนี้เป็นเรากำลังอยู่ใน ยุคของ เทคโนโลยีอันทันสมัย <br />เป็นยุดของความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์<br />ผู้คนส่วนใหญ่ได้รับการศึกษา สามารถไตร่ตรอง ตามตรรกะ<br />เหตุผล ข้อเท็จ-จริง มองทุกอย่าง อย่างเป็นเหตุเป็นผล (ไม่ว่าจะ มีหรือไม่มี หลักฐานก็ตาม)<br />ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ และมองว่าทุกสิ่งต้องมีข้อสรุป ที่เป็นวิทยาศาสตร์<br />จึงจะสามารถเชื่อได้สนิทใจ..<br /> <br /><br />บางทีคนเราก็ต้องการความหนักแน่น ความแน่นอน ชัดเจน มั่นใจ<br />วิทยาสาศตร์จึง กลายมาเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้มนุษย์สบายใจที่จะเชื่อ<br />ทุกอย่าง.. แม้แต่ศาสนาก็ถูกทำให้เป็นวิทยาศาสตร์<br />ศาสนาจึงควรเป็นศาสนาวิทยาศาสตร์(ตรรกะ-เหตุ-ผล-ทดลอง-สอดคล้อง)<br />ศาสนาควรต้องพึ่งพาวิทยาศาสตร์เพื่อสร้างศรัทธางั้นหรือ?<br />แท้ที่จริงแล้วมันเป็นสิ่งที่มนุษย์เป็นอยู่ นานมากเกินกว่าคำว่าวิทยาศาสตร์<br />สมัยกรีกโบราณก็เป็นยุคที่เฟื่องฟูของเรื่อง ตรรกะ เหตุผล ฟิสิกต์ คณิตศาสตร์<br />แต่อีกสิ่งหนึ่งที่มีมานานเป็นพันๆปีเหมือนกันก็คือ "ศาสนา"<br />ไม่ว่าจะ พราหมณ์ พุทธ ฮินดู คริสต์ อิสลาม <br />การนับถือผี-วิญญาณ พ่อมด ไสยศาสตร์ ธรรมชาติ<br />อะไรคือแก่นแท้กันล่ะ คำอธิบายต่างๆเกี่ยวกับความเชื่อจะมีประโยชน์อะไรอีกล่ะ<br />นอกจากขายตัวคุณให้กับความคิดของวิทยาการไปแล้วเท่านั้น<br />สองสิ่งนี้วิ่งคู่ขนานกันมา มันไม่เคยบรรจบกันได้และเป็นไปได้ยาก<br />แม้จะมีคนกล่าวว่าศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่มีความเป็นวิทยาศาสตร์<br />มีข้อเปรียบเทียบต่างๆมากมาย แต่เราได้ประโยขน์อะไรจากแง่คิดเหล่านี้หรือ?<br /><br /><br />มนุษย์สงสัยในทุกสิ่ง และทุกอย่างกลายเป็นวิทยาศาสตร์ <br />"เหตุใดจึงต้องพิสูจณ์ไปเสียทุกอย่าง และยกให้มันเป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์?"<br />วิทยาศาสตร์ต้องการข้อพิสูจน์ในรูปธรรม<br />ศาสนาเป็นเรื่องของความเชื่อ ศรัทธา ความเบิกบาน<br />ความจริงใจ ไม่มีข้อสงสัยเคลือบแคลง เป็นความรัก เป็นเรื่องของจิต-ใจ<br /><br />หากวันหนึ่งคุณได้พิสูจน์ความรักด้วยการมอบแหวนเพชร วันนั้นความรักก็ต้องการค่าตอบแทนของมัน<br />เมื่อใดที่คุณทะเลาะแตกแยกกัน ความรักจะไปอยู่ที่ไหน ที่แหวนเพชรที่คุณอาจจะโยนมันทิ้งและกระทืบซ้ำด้วยความโกรธงั้นหรือ<br />พอหายโกรธก็มาร้องห่มร้องไห้เสียใจกับสิ่งที่กู้คืนไม่ได้.. คุณเห็นความวิกลจริตที่ฝังรากลงไปในวัตถุที่คุณเชื่อถือหรือเปล่า<br />มันพิสูจน์ด้วยวัตถุไม่ได้ แต่แน่นอนว่ามันต้องมีรูปธรรม แต่จะแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณไม่หลงประเด็นหรือหลอกตัวเอง<br /><br /><br />วิทยาศาสตร์เป็นเรื่องของภายนอก เรื่องของวัตถุ ข้อสงสัยเป็นเหตุเป็นผล มั่นคงในข้อพิสูจณ์<br />มันไม่มีทางเข้ากันได้ เช่นหูกับตาที่ไม่มีทางใช้แทนกันได้ และจะเข้าใจได้ตรงกัน<br />แต่ตอนนี้ ขณะนี้..<br />เราพยายามที่จะให้เหตุผลในสิ่งที่เรา อยากจะเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจ.. มันขัดแย้ง..<br />เราหาเหตุผลให้กับสิ่งที่ชัดเจนที่สุดจนไม่ต้องไปค้นหาที่ไหน ที่มันอยู่กับเรามานานแล้ว<br />เรากำลังต้องการทำให้ศาสนากลายเป็นวิทยาศาสตร์ เพียงเพราะเราเองก็ยัง<br />ไม่มั่นคงอยู่ภายใน ไม่มั่นคงกับเหตุผลของตัวเอง ไม่มั่นคงกับความเชื่อ และหัวใจตัวเอง<br />พยายามหาคนที่จะมาอ้างอิงให้กับความเชื่อของเราว่าถูกต้อง <br />เพียงแค่จะเชื่อ จะชอบ จะรัก มันซื่อๆ ตรงๆแน่นอนว่ามันมีเหตุผลอยู่บ้าง<br />บางทีอาจจะ เพียงเพื่อรับรู้ แต่ไม่ใช่โต้แย้ง.. <br /><br />และแล้วเราก็โยนมันทิ้งไป เพียงเพราะกลัวหัวใจเราจะงมงาย.. เราจะยังฝันต่อไป<br />เราขายความศรัทธาสิ่งหนึ่งไปศรัทธาอีกสิ่งหนึ่ง<br /><br />เมื่อเราตั้งคำถามกับเรื่องที่พิสูจน์ด้วยวิทยาศาสตร์ไม่ได้ ว่านั่นมันงมงาย..?<br />เราก็ควรตั้งคำถามด้วยว่า วิทยาศาสตร์มีประสิทธิภาพในการพิสูจน์จริงหรือ?<br />หรือถ้าเรายังปักใจเชื่อในสิ่งที่ขาดประสิทธิภาพนั้น นั่นจะเรียกว่างมงาย หรือศรัทธากันล่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-9077310007093289346?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-74352094354338695822008-07-14T14:05:00.002+07:002008-07-14T14:08:05.733+07:00เนื่องด้วยว่าเดือนนี้ เป็นเดือน กรกฎาคม.. คาดว่าน่าจะมีคนเกิดในเดือนนี้มากที่สุด<br />จะเป็นจริงอย่างไรก็ไม่อาจทราบได้ แต่คนใกล้ตัวของเขาล้วนเกิดในเดือนนี้แทบทุกคน<br />รวมทั้งตัวเขาเองด้วย เดือนนี้จึงตรงกับเดือนคล้ายเดือนเกิดของเขา ปีนี้เขาก็อายุครบ 25 ปีแล้ว<br />แก่ขึ้นจนครบปีอีกปีนึง แต่สัมปะชัญญะยังไม่อาจครบถ้วนตาม<br />เขามีบทความในหนังสืออยู่บทความนึง พูดถึงเรื่องของความแก่ตัวของคนเรา<br />ที่ส่วนใหญ่มักจะแก่แต่ตัว แต่ใจไม่ยอมแก่ แถวโต๊ะกาแฟ อาเจ็ก อาอึ้ม เรียกกันว่า <strong>" ใจยังวัยรุ่นอยู่ "</strong><br />บทความนี้ทำให้เขาตระหนักถึงอะไรบางอย่างในความแก่<br />หากท่านอ่านแล้ว เขาก็เชื่อว่าท่านจะตระหนักถึงอะไรบางอย่าง เช่นนั้นได้แน่ๆ<br />แล้วท่านอาจจะพบคำตอบ ว่าทำไมถึงเสียใจเมื่อมีใครว่าท่านแก่ <br />แล้วทำไมยังอยากจะมี <strong>" ใจวัยรุ่นอยู่ "</strong><br /><br /> <strong>ความขมขื่น พวกเราไม่ได้เป็นอะไรในสิ่งที่เราควรจะเป็น ทุกคนรู้สึกสับสน เพราะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่อะไรในชีวิตที่เราควรจะเป็น ถ้าชีวิตทั้งหมดเป็นอย่างนี้แล้ว ก็คือไม่มีอะไรเลย มันต้องมีอะไรบางอย่างที่มากกว่านี้ และถ้าเรายังหามันไม่พบ เราก็ไม่สามารถทิ้งความขมขื่นไปได้ และสิ่งที่ตามมาก็คือความโกรธ ความเกลียด ความรู้สึกด้านลบมากมาย เราจะกลายเป็นคนขี้บ่น ทั้งๆที่การบ่นที่แท้จริงนั้นมันอยู่ลึกลงไปที่ไหนสักแห่ง มันเป็นเพียงการบ่นเพื่อต่อต้านการดำรงค์อยู่ของเรา <em>ฉันกำลังทำอะไรอยู่ที่นี่? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่? ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ทำไมฉันต้องมีชีวิตอยู่ทั้งๆที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น?</em> วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ แต่ชีวิตก็ยังดำเนินไปอย่างไร้ความชื่นบาน <br /><br />มันไม่ใช่เหตุบังเอิญที่คนแก่มักจะเป็นผู้ที่ขมขื่นมากๆ มันเป็นการยากที่จะอยู่กับคนแก่ แม้ว่าเขาจะเป็นพ่อแม่ท่านก็ตามมันยากก็เพราะว่า ชีวิตทั้งชีวิตของพวกเขาได้เทลงชักโครกไปแล้ว พวกเขามีแต่ความรู้สึกที่ขมขื่น เต็มไปด้วยความเกลียดชัง และจะจู่โจมทุกเมื่อที่มีโอกาส ถนัดที่จะโยนความรู้สึกด้านลบออกไป พวกเขาจะเบรคแตกและโมโหกับเรื่องทุกอย่าง(อาจจะวัยทอง)พวกเขาไม่สามารถทนกับการที่เห็นเด็กมีความสุข ร้องรำทำเพลง ส่งเสียงดังด้วยความสุข - มันดูเป็นเรื่องน่ารำคาญสำหรับพวกเขา เพราะพวกเขาได้พลาด ชีวิตของพวกเขาไปแล้ว เวลาที่พวกเขาพูดว่า "จงอย่ารบกวนข้า!!" จริงแล้วมันหมายความว่า "กล้าดียังไงที่บังอาจมีความสุขมากมายเช่นนั้น!"พวกเขาต่อต้านคนหนุ่มสาว และไม่ว่าอะไรก็ตามที่คนหนุ่มสาวกำลังทำ พวกเขาจะคิดเสมอว่าคนหนุ่มสาวเหล่านี้กำลังทำผิด อ่อนหัด<br /><br />จริงๆแล้วพวกเขาเพียงแค่รู้สึกขมขื่น เกี่ยวกับสิ่งทั้งหมดที่เราเรียกว่าชีวิต เอาแต่หาข้อแก้ตัวตลอดเวลา มันยากมากที่จะพบคนแก่ที่ไม่ขมขื่น - คนแก่ที่ใช้ชีวิตอย่างงดงาม เป็นคนที่เจริญพัฒนาเต็มที่ จนไม่มีเด็กหนุ่มคนไหนจะเที่ยบได้ พวกเขาสุกงอม เติบโตอย่างพอดี ถูกต้องตามฤดูกาล(ไม่เหมือนทุเรียนในปัจจุบันนี้) พวกเขาได้เห็นชีวิตมานานแล้ว นานพอที่จะสำนึกในบุญคุณของพระเจ้า แต่มันยากที่จะพบคนชราแบบนั้น เพราะมันหมายความว่ามีเพียงผู้ที่ตื่นรู้เท่านั้นที่จะไม่ขมขื่นในวัยขรา - สำหรับคนทั่วไป ความตายที่ได้ใกล้เข้ามา ชีวิตที่ผ่านพ้นไป ไม่มีอะไรเหลือนอกจากความโกรธ เพราะไม่มีอะไรเหลือที่จะทำให้เขาสุข </strong><br /><br />อ่านถึงตรงนี้ ท่านคิดกันอย่างไร? บทความยาวไป เลยข้ามมาไม่ได้อ่าน?<br />จะอะไรก็ตามแต่.. <br /><br /><strong>สุขสันต์วันเกิดทุกคน.. </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-7435209435433869582?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-32233830246498002862008-07-12T13:44:00.003+07:002008-07-12T13:58:53.039+07:00พวกเราตื่นขึ้นมาหลังจากนอน และเข้านอนหลังจากตื่น<br />พวกเรา<br />ฟังพระเทศ กินเหล้า เข้าเรียน<br />สัมนาธุรกิจ อ่านนิยาย เข้าประชุม<br />ทำทีสิต กินข้าว นั่งขี้<br />นอนกลางวัน เรียนปรัชญา ถกเรื่องจิตวิทยา<br />นินทาแฟน แกล้งเพื่อน โกรธพ่อแม่<br />เหม็นขี้หน้า กลัวโจร รถติด<br />เจ้านายด่า อาจารย์เกลียด ลูกงอแง<br />ไปวัด เช่าพระ อ่าน The Secret<br />เที่ยวผับ ดูดบุหรี่ เหล่สาว<br />กรี๊ดดารา ลวนลามเด็ก ข่มขืน<br />ห่มผ้าเหลือง ถือศีล บี้แมลงสาบ<br />ทำวิจัย ต้านโลกร้อน รักษาโลกเอดส์<br />คุ้มครองเด็ก รักษาคนจน เข้าร่วมพันธมิตร<br />ฯ ฯ ฯ ฯ ฯ ฯ ฯ ฯ ฯ ล ฯ <br /><br />พวกเรารู้ทุกอย่าง.. ทำทุกสิ่ง..<br /><br />พวกเรารู้ตัวว่าหายใจ ต่อเมื่อตั้งใจจะหายใจ<br />นอกนั้นเราไม่รู้ถึงลมหายใจของเรา แม้กระบังลมยังขยับอยู่ก็ตาม<br /><br />พูดไป พวกเราก็รู้กันอยู่แล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-3223383024649800286?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-60498083332764203732008-07-09T22:39:00.002+07:002008-07-09T22:47:43.192+07:00คืนวันศุกร์ในฤดูฝน ค่ำคืนที่เต็นเปี่ยนไปด้วยกลิ่นฝนและลมเย็นพัดโชน<br />ณ ร้านขายของชำ ที่มีโต๊ะเล็กๆ 5-6 โต๊ะ ตั้งไว้พอให้พวกขี้เมากระเป๋าฉีก<br /> 4 คนได้นั่งก๊งกันเล็กๆน้อยๆ หลังเลิกงาน <br />ชายตาตี่เอ่ยคำถาม ขึ้นมากลางวงเพื่อเปิดบทสนทนาว่า<br /><strong>"เห้ย!! เวลาที่เราจะตาย อะไรที่เราจะสามารถบอกตัวเราเองได้วะ <br />ให้เรารู้ว่าเราตายไปแล้ว"</strong><br /><br /><strong>"กูว่าน่าจะเป็นลมหายใจแหละ พอเราตายไป ลมหายใจก็จากไปพร้อมกับเราแหละ"</strong><br />ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะแก่ที่สุดในวงตอบ<br /><br /><strong>"อันนั้นกูรู้แล้ว ใครๆก็รู้อยู่แล้วว่าคนตายก็ไม่มีลมหายใจ <br />แต่ตัวเราเองจะรู้ได้ยังไงว่าเราตายไปแล้ว"</strong><br />เจ้าของคำถามขยายความ<br /><br /><strong>"บางทีหากเราอยู่กับปัจจุบันขณะจริงๆ เราไม่น่าจะพลาดจังหวะที่เราตายไปได้ <br />หมายถึงเมื่อตายก็จะรู้ว่าตาย.."</strong><br />ชายหน้าผากสูงแสดงทัศนะบ้าง<br /><br /><strong>"แล้วอะไรวะที่จะทำให้เราอยู่กับปัจจุบันขณะได้ แค่คิดว่ากำลังจะตาย <br />แล้วก็บอกตัวเองว่ากูกำลังจะตาย แค่นั้นก็ไม่มีใจจะอยู่กับปัจจุบันแล้ว"</strong><br />เจ้าของประเด็นแสดงความเห็น<br /><br /><strong>"ก็ลมหายใจแหละ ภาวนา พุทธ โธ ไง.. <br />อย่างที่กูเคยอ่านหนังสือมา ว่าก่อนตายให้ภาวนาว่า พุทธ โธ"</strong><br />หนุ่มแก่ ยังยืนยันทัศนะของตัวเอง<br /><br /><strong>"มืงนี่ก็ยังจะอยู่กับลมหายใจตลอด เวลาคนจะตายเขาก็ฟุ้งซ่านแล้ว <br />ถ้าเกิดตายแบบไม่ทันตั้งตัว มืงจะทำไง?"</strong><br />เจ้าของคำถาม ใส่ยับ..<br /><br /><strong>"มืงถึงต้องอยู่กับปัจจุบันขณะไง"</strong><br />ชายหน้าผากสูงแสดงทัศนะเดิม อย่างยืนยัน<br /><br /><strong>"นั่นแหละ.. ไอ่เถิกพูดถูกแล้วแหละ แล้วลมหายใจอีกนั่นแหละที่จะบอกมืง นั่นแหละ"</strong><br />หนุ่มแก่สนับสนุน พร้อมยืนยัน<br /><br /><strong>"แหละๆ แล้วตอนนี้มืงอยู่กับลมหายใจของมืงอยู่หรือเปล่าแหละ มืงล่ะอยู่กับปัจจุบันของมืงอยู่ไหมแหละ<br /> หรือว่าอยู่กับความคิดที่กำลังวิ่งแล่นในหัว พร้อมที่จะเถียงกูแหละ..?"</strong> <br />เจ้าของคำถามยิงหมัดเสยปลายคางเพื่อนๆ อย่างรำคาญคำว่า "แหละ"<br /><br />เพื่อนทั้งสองนิ่งเงียบ อึ้งไป..<br /><br />เจ้าของคำถามกลายร่างเป็นนักปราศัยแล้วพูดต่อว่า..<br /><strong>"เรารู้กันอยู่แล้วแทบทุกคน เรื่องของลมหายใจ กับการอยู่กับขณะปัจจุบัน.. <br />แต่อะไรล่ะที่จะบอกเราได้จริง เมื่อแม้ขณะที่เราหายใจอยู่ เรายังลืมไปเลยว่าเรายังหายใจ<br />ขณะที่เรานั่งอยู่ เรายังคิดไปเลยว่าเราเดิน นอน หรือ ยืนอยู่ที่ไหนซักแห่ง <br />หากความตายเกิดต่อหน้าเราจริง อะไรล่ะที่จะมาบอกเราได้หลังจากนั้น<br />จะยืนยันได้ไหมว่าหลังจากมันผ่านไปนั้น จะยังมีสติอยู่? "</strong><br /><br /><br />หมัดเด็ดเหมือนจะได้ผล แต่ทว่า..<br /><br />ชายคนที่เงียบเชียบที่สุด.. ก็ได้เอ่ยประโยคแรกของวัน ขึ้นมาอย่าทนไม่ไหวว่า..<br /><br /><br /> <strong>" เถียงไรกัน ก็ยมบาลไง..!! "</strong><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เรื่องนี้พิมพ์ขึ้นมาเล่นๆ แค่อยากจะพูดถึงว่า..!!<br /><strong>บางที.. การตอบคำถามพื้นๆด้วยแนวคิดที่ลึกซึ้ง มันกลับไม่ตอบโจทย์..<br />บางที.. การตอบคำถาม ด้วยคำตอบที่ลึกซึ้ง มันเป็นเพียงภาวะพื้นๆต่อคำถามพื้นๆ และเป็นคำตอบที่คนทั่วไปก็มักจะรู้อยู่แล้ว<br />บางที.. การที่เราบอกว่า เรารู้และ/หรือ รู้ดีแล้ว หลายๆครั้งก็กลายเป็นเหมือนไม่ได้รู้อะไรเลย <br />เพราะเรายอมให้มันกลายเป็นเรื่องพื้นๆ ปล่อยเป็นความประพฤติปกติของตัวเอง โดยไม่ได้แก้ไข ละเลย ไม่เกิดประโยชน์..</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-6049808333276420373?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-14943365956837360012008-07-08T23:57:00.005+07:002008-07-09T00:08:07.192+07:00เหตุอันใด คน EGO สูงๆ ชอบจะทำเรื่องง่ายๆ ให้เป็นเรื่องโง่ๆทุกทีไป<br /><br />พิจารณา ๆ ๆ<br />ไม่เข้าใจ ๆ ๆ<br />พิจารณา ๆ ๆ<br />เข้าใจ ๆ ๆ<br /><br />บางคนไม่เข้าใจ<br />ไม่พิจารณา<br /><br />ไม่ชอบใจ<br />ก็แกล้งไม่สนใจ<br />ก็เป็นเช่นปัจจุบันนี้<br /><br />แก้ไม่ถูกจุด<br />แล้วยังสาวปัญหาให้ยาวย้วย<br />คาราคาซัง ราคาเซง<br /><br />ป่วย..<br />พันธมิตร..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-1494336595683736001?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-61859225646163338852008-06-28T14:40:00.008+07:002008-06-30T13:30:29.101+07:00มนุษย์ผู้ที่ได้สถาปนาตนเองเป็น บรมกษัตริย์แห่งความฉลาดเหนือหมู่มวลสัตว์ทั้งปวงในพื้นปฐพีนี้ <br />ผู้ที่ได้สร้างสรรค์สิ่งที่เรียกว่า <strong>"โถส้วม"</strong> ขึ้นมา เพื่อรองรับสิ่งที่ไม่ต้องการของร่างกาย <br />หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า <strong>"อึ"</strong><br />ไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จนเกิดเป็นมาตราฐานการขับถ่ายขึ้น <br /><br />ตั้งแต่จำความได้จนกระทั่งถึงบัดเดี๋ยวนี้ ผมได้พบว่าการขับถ่ายนั้น เป็นเรื่องปกติของสรรพสัตว์ทั้งหลาย<br />ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ที่มีร้อยขา ไปจนถึงไม่มีขา ก็ตาม ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดก็ตามผมพบว่าสัตว์ในเมืองส่วนใหญ่<br />มักจะถ่ายกันโดยมีที่ประจำของมัน จะเกี่ยวข้องกับความฉลาดของสัตว์นั้นๆหรือไม่ ก็ไม่อาจทราบได้ <br />แต่ที่แน่ๆ <strong>ผมก็ชอบอึในที่ๆเป็นที่ประจำของผมเช่นกัน ผมไม่ชอบ ออกแนวขยาดหวาดกลัวและกดดัน <br />ที่จะต้องสำแดงฤทธิ์เดชแห่งขุมพลัง หมู ไก่ เห็ด เป็ด ผักชี ฯลฯ </strong>อะไรก็ตามแต่ที่ได้เขมือบเข้าไป <br />ให้คนทั่วไปได้รับทราบ..<br /><br />หากจะเปรียบเทียบความกดดัน ของการ <strong>"อึ"</strong> นอกบ้านแล้วล่ะก็ คงเปรียบได้กับทีมฟุตบอล<br />ที่มีการแข่งขันนอกบ้าน(สนามเยือน)<br />เมื่อเล่นในสนามของตัวเอง หรือที่เรียกกันภาษาฟุตบอลว่า เจ้าบ้าน(ทีมเหย้า) <br />แน่นอนครับท่านผู้ชม เกมเจ้าบ้านจะพกความมั่นใจลงสนาม(ส้วม)มาอย่างเต็มเปี่ยม<br />ยิงสลุด อุดตลุด ฉุดไม่อยู่แน่นอน ซึ่งทุกอย่างมีพร้อม ทั้งแทคติก การวางหมาก และเสียงเชียร์ <br />รวมไปถึงกรรการเป็นใจ<br />ต่างกับเมื่อไปเล่นทีมเยือน.. ทุกอย่างดูจะเปลี่ยนไป แตกต่างกันจนแทบจะเป็น ผิวหน้าท้องพอลล่า กับ ตีนกายายเมี้ยน<br />จะเกิดอาการเงอะงะ เหลิกหลัก เก้ๆกังๆ กลายเป็นคนขาดความมั่นใจทันที<br />โดยจะเห็นได้ว่า พื้นที่ในการเล่นถูก pressing จากทีมเจ้าบ้าน ไม่เหลือพื้นที่ขยับเขยื้อนทำเกมลำเลียง<br />แทคติก การวางหมก และรูปเกม ถูกทำลาย เสียศูนย์<br />การลำเลียงบอลสีเหลืองอมน้ำตาล ตั้งแต่นายทวารของเราไปถึงปากประตูห่านฝ่ายตรงข้าม เพื่อรอจังหวะสำเร็จโทษ<br />เป็นไปด้วยความยากลำบาก ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถเล่นสกปรก <br />โดยที่เราไม่สามารถจะหลีกเลี่ยงหรือต่อว่าได้<br />แถมยังมีกองเชียฝั่งตรงข้ามที่คอยเปิดปิดประตู เข้า-ออก และส่งเสียงฉี่ เอ้ย!! เชียร์ <br />รบกวนสมาธิตลอดเวลา และบ่อยครั้งที่ใบเหลืองมักจะเกิดขึ้นตอนท้ายเกม <br />หากเกมรุนแรงมากก็จะเหลืองมากหน่อย กระทั่งอาจเป็นใบแดงได้<br />แทบหาไม่ได้เลยที่จะเป็นเกมที่ใสสะอาดหมดจด และซับมือจบเกมด้วยมิตรภาพ<br />นี่ยังไม่รวมผลประตูที่เกิดขึ้นที่บ้างทียิงไปเยอะ แต่ก็ราดไม่ลง เอ้ย! ยิงไม่เข้าอีก<br /><br />ที่พูดถึงเรื่องนี้เพราะผมเพิ่งได้พบเหตุการที่แสนกดดันเช่นนี้มาสดๆร้อนเมื่อวาน<br />มันไม่ใช่บิ๊กแมต กลางสัปดาห์ที่แสนจะปกติแต่ประการใด<br />แต่มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ ถึงแม้ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าการเมืองไทยได้<br />แต่มันก็เปลี่ยนแปลงสีหน้าผมได้มากทีเดียว<br /><br />หลังจากที่ได้ออกไปรับประทานอาหารกับครอบครัวที่แสนจะอบกรุ่น ณ ห้างดัง ใจกลาง ก.ท.ม.<br /><strong>สิ่งที่ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้น ..!!</strong><br /><br /><strong>19.20 น. ม็อบรวมมิตร (คาดว่าน่าจะเป็นญาติกับม็อบพันธมิตร) <br /> ได้เข้าประทะกับกองกำลังตำรวจที่ตั้งแถวปิดล้อม<br /> ณ บริเวณ แยกรู๊ทวารรังสรรค์ โดยไม่ประกาศเตือนล่วงหน้า<br /> ข้อเรียกร้องของผู้ชุมนุมคือ ต้องการไปปักหลักชุมนุมกันที่บริเวณ<br /> ทำเนียบคอห่านให้ได้ <br /> โดยมีตำรวจปักหลักสกัดกั้นกันอย่างเต็มสามารถ <br /><br />20.00 น. เหตุการซึ่งได้ดำเนินยึดเยื้ออยู่นาน ยังผลให้กลุ่มผู้ชุมนุมเกิดความไม่พอใจ<br /> อย่างมาก และใช้กำลังเข้าปะทะอย่างหนักหน่วง ท่าทีของม็อบดูจะทวี<br /> ความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฯลฯ<br /><br />20.08 น. หลังจากเหตุการยืดเยื้อมาเป็นเวลาเกือบชั่วโมง และเหตุการก็กำลังดำเนินเข้าสู่<br /> จุดแตกหึ่ง เอ้ย!! แตกหัก นั้น.. <br /> ตำรวจก็ยอมเปิดทางทางให้แก้ผู้ชุมนุมผ่านโดยดี<br /> เนื่องด้วยมติของรัฐบาลที่ได้มีคำสั่งไม่ให้ใช้ความรุนแรงทำการสลายผู้ชุมนุม<br /> (เพราะทนไม่ไหวแล้ว)เกรงว่าอาจส่งผลต่อภาพพจน์อันดีของประเทศได้<br /><br />20.15 น. ม๊อบได้เคลื่อนตัวผ่านไปอย่างรวดเร็วก็ถึงหน้าทำเนียบคอห่าน <br /> แต่ทว่ามีม็อบบางส่วน ไม่ยอมเคลื่อนตัวไปหน้าทำเนียบ และคงปักหลักชุมนุมกันอยู่<br /> บริเวณท้องสนามหลวง และกระจายอยู่โดยรอบ<br /><br />20.25 น. ตำรวจใช้ความพยายามอย่างหนักฉีดน้ำเพื่อสลายการชุมนุมแต่ก็ไม่เป็นผล<br /><br />20.28 น. รัฐบาลแถลงต่อตัวเองว่า นี่มิใช่ไม่ใช่ความเหลวไหลของรัฐบาล <br /> ที่กลุ่มผู้ชุมนุมออกมาแสดงความงี่เง่าได้อย่างเต็มที่ และจะไม่สลายตัวง่ายๆ<br /> ด้วยข้อกฏหมายที่ประชาอึ มีสิทธิ์ที่สามารถเรียกร้อง แสดงเสรีภาพ<br /> และเสรีกลิ่นได้อย่างเต็มที่ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าประชาคมโลกจะเข้าใจ</strong><br /><br />ครับ.. เหตุการที่เกิดขึ้นครั้งนี้ ผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนที่สุด คงไม่ใช่ เด็กนักเรียน ครู อาจารย์ <br />ป้าเมี้ยนขายข้าวแกง ตาแม้นขายหมูปิ้ง ยายศรีขายส้มตำ และทำเนียบรัฐสภา<br /><br />แต่คงเป็นป้าส้(ว)ม ผู้ที่รักษาอธิปไตยความสะอาดของทำเนียบ ยิ่งกว่าร่องฟันของตัวเอง <br />และม็อบคณะอื่นที่แวะเวียนมายังทำเนียบแห่งนี้ ต้องรับรู้และจัดการแก้ไขอีกนาน<br /><br />ขอแสดงความเสียใจและรับผิดชอบ อย่างสุดซึ้ง<br /><br />ธนากร จิรวงศ์นิรันดร<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-6185922564616333885?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-51694272514681207122008-06-17T18:00:00.005+07:002008-06-17T18:14:10.604+07:00<strong>"จนความไม่แน่นอนที่แน่นอนมาเยือน..."</strong><br /><br />เป็นประโยคส่วนหนึ่งจากบทความ ของนาย Azujinum<br />http://azujinum.blogspot.com/2008/06/blog-post.html<br /><br />จนกว่าความไม่แน่นอนมาเยือน.. <br />จริงดังนั้น.. เราไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า สิ่งที่เราคิดว่าแน่นอน<br />มันจะแสดงความโลเลที่ไม่แน่นอนออกมา ให้เราสะเทือนใจกันเมื่อไหร่<br />เพราะทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีความเปลี่ยนแปลงเป็นความแน่นอนของมันอยู่<br /><br />ดั่งเช่นจิตใจคน<br />จิตใจคนล้วนมีความเปลี่ยนแปลง เหมือนทุกสิ่งที่ได้เปลี่ยนไป<br />จนเราเรียกขาน พฤติกรรมนั้นว่า <strong>"เปลี่ยนใจ"</strong><br /><br />การเปลี่ยนใจนั้นดูเหมือนจะถูกมองเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ตามความเปลี่ยนแปลงต่างๆ<br />มันไม่แปลกหรอกที่จะเปลี่ยนใจ มันทำกันได้<br />ถ้าการเปลี่ยนใจนั้นมันไม่ส่งผลกระทบใดๆ ถ้ามันเป็นเรื่องของเราคนเดียวที่<br />ไม่ได้ไปกล่าววาจาอะไรไว้ อาจจะไม่ถึงกับต้องเป็นสัญญามั่นหมาย แต่เพียงแค่เปล่งออกจากปาก<br />สิ่งนั้นย่อมได้รับการมอบคุณค่า ซึ่งมันมีความหมายแน่ๆ <br />(แน่นอนว่าทำเอาไว้เยอะเหมือนกัน)<br /><br />แม้แต่จากปากของเด็กเลี้ยงแกะเองก็ตาม น้ำจากต่อมทอมซิน<br />ยังมันมีความหมายอยู่ตั้ง 3 ครั้ง 3 ครา จนกระทั่งลมปากนั้นหมดความน่าเชื่อถือลง<br />แม้ว่าจะไม่ได้เป็นคำพูดในลักษณะของคำมั่นสัญญาก็ตามที..<br /><br />คำพูดต่างๆนั้นมักถูกกลั่นออกมาจากใจ ซึ่งผู้รับสารก็ย่อมใช้สิ่งเดียวกันนั้นมาเอี่ยวด้วยเสมอ<br />คนเราก็มักจะยึดติดกับอดีต นั่นก็คือ คำพูดที่ได้พูดออกไปแล้วที่ควรจะทำให้ได้ตามนั้น<br />แต่ความเป็นปัจจุบันมันมีผลมากกว่า และแน่นอน ความต้องการขณะนั้นย่อมมีค่ามากกว่า<br />น้ำลายที่ได้พ่นไปแล้ว<br /><br />ซามูไรไม่เคยรับปากแล้วทำไม่ได้<br />ไม่ใช่ว่าเก่ง แต่ถ้าทำไม่ได้ หรือไม่แน่ใจ<br />จะรับปากให้เสียเชื้อชาติบูชิโดทำไม..<br />ผลที่ได้ก็คือความตามอย่างสมเกียรติ<br /><br />คนที่เคยเรียน ลูกเสือ เนตรนารี มาก่อน..<br />คงคุ้นเคยกันดี กับคำขวัญที่ว่า<br /><strong>"เสียชีพอย่าเสียสัตย์"</strong><br />คงไม่ต้องถึงกับตาย<br /><br />แต่..<br />ควรไตร่ตรองให้ดี<br /><strong>"เพราะไม่งั้น จะเสียคน"</strong><br /><br /><strong>"อย่างว่า อะไรๆก็ไม่แน่นอน แต่เรื่องที่มันแน่นอน ก็ใช่ว่าจะไม่มี.."</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-5169427251468120712?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-23298304558770109962008-06-16T18:12:00.003+07:002008-06-16T18:23:35.575+07:00วันนี้ขณะที่อ่านข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์อยู่นั้น ก็ได้สะดุดใจกับถ้อยประโยคหนึ่งในบทสัมภาษณ์ดารา<br /><strong>"ผมเองก็ไม่ใช่คนดี.."</strong> นั่นคือประโยคที่กำลังพูดถึง <br />ก็ยังดีที่มันไม่ใช่บทสัมภาษณ์นักการเมือง<br />ไม่งั้นคงมีอาการคันที่ศีรษะมารดาเท้าเป็นแน่..<br /><br />จะว่าไปแล้วประโยคนี้ก็มิใช่คำพูดที่ใหม่อะไร ทุกคนก็ล้วนต้องเคยพบเคยได้ยินกันมาบ้าง<br />จากปากของใครต่อใคร หรือแม้กระทั่งตนเองนั่นแหละที่เป็นผู้พูด <br /><strong>"กูก็ไม่ใช่เป็นคนดีอะไรหรอกนะ"</strong><br />ประโยคนี้ก็เป็นสิ่งที่ผมเคยพูดมาก่อน คำพูดเหล่านี้มันขึ้นอยู่กับความจริงใจของผู้พูดเป็นหลัก <br />(ปัจจุบันก็พบแล้วว่าตัวเองไม่ได้จริงใจขนาดนั้น)<br />ที่มันได้กลั่นออกมาจากใจที่มีความสำนึกใน ความเลวของตัวเองหรือไม่<br />และมีความจริงใจที่จะเปลี่ยนแปลงข้อบกพร่องของตัวเองเป็นหลักใหญ่<br />คนที่ดีแล้วจะยอมรับความเลวของตัวเอง<br /><br />แต่ในบางแง่อาจเป็นคำพูดเพื่อคงสถานะความดีของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ดูแย่<br />บางครั้ง.. สำหรับบางคน.. คำพูดประโยคนั้น อาจเป็นเพียงแค่<br />การยอมรับข้อเสีย ข้อผิดพลาดของตัวเอง ในเบื้องต้นเท่านั้น..!<br />เมื่อมองลึกลงไปภายในจิตใจของผู้พูดแล้ว จะพบว่าเป็นแค่คำพูดเพื่อปกป้องตัวเองจากความผิดพลาด <br />ปกป้องจากการถูกต่อว่า ด่าทอ และนินทา ในสิ่งที่ได้ทำลงไป<br /><br />"แค่คนๆนึง ที่ไม่ได้ดีเด่อะไร ความผิดพลาดย่อมเกิดขึ้นได้" <br />จึงเข้ามามีบทบาทในการปลอบประโลมใจที่หวาดกลัวความผิดของตัวเอง<br />เป็นการนำข้อเสียมาเป็นโล่ปกป้องตนเองให้ไม่เสียหาย และเจ็บปวด<br />มันไม่เพียงเป็นข้ออ้าง ดาษๆทั่วๆไป แต่มันอาจส่งผลร้ายในระยะยาว <br />ถึงขั้นยึดถือเป็นตัวตน(อัตตา) <br />การลุกขึ้นมายอมรับว่าตัวเองนั้นไม่ใช่คนดี <br />จึงเป็นการยอมรับกรายๆ ให้กับการกระทำที่ไม่ดีของตัวเอง<br />ให้เป็นเรื่องปกติที่ควรยอมรับเช่นกัน..<br />ว่าข้อบกพร่องของฉัน ทุกคนจะสามารถยอมรับได้ <br />และไม่คิดที่จะแก้ไขให้ถูก มองมันเป็นเรื่องธรรมดาของฉัน<br /><br />ต่อมาก็จะกลายเป็นการร่วมกันละเลย เป็นข้ออ้างความชอบธรรม <br />ที่จะสามารถทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องให้เป็นเรื่องปกติได้ โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร.. <br />แต่ผลกระทบมันจะยิ่งฝังลึกลงไปในจิตใต้สำนึก โดยไม่รู้ตัว..<br /><br /><br />การยอมรับในเรื่องบางเรื่อง ไม่ใช่เป็นการให้โอกาศคนได้แก้ไข<br />แต่เป็นการให้โอกาศคนที่ไม่ยอมแก้ไข ได้ทำโดยไม่ต้องรับผิดชอบผลอะไรใดๆ<br /><br /><strong>"คนเหล่านี้ มักไม่คิดว่าตัวเองไม่ดีจริง อย่างที่ปากพูด"</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2329830455877010996?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-43553948370170082612008-06-15T21:21:00.003+07:002008-06-15T21:53:33.521+07:00เชื่อว่าทุกๆคน คงจะเคยได้ยินหรือได้อ่านเจอกันมาบ้าง <br /><br />กับประโยคที่ว่า "ค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน"<br /><br />คนเราจะมีคุณค่าได้ ขึ้นอยู่กับการที่เราทำงานได้ดี เป็นผลสำเร็จ สร้างผลประโยชน์ให้กับ<br />ใครต่อใครได้<br />เหมือนดั่ง วาทะอมตะของ ท่านเติ้งเสี่ยวผิงที่ว่า "แมวไม่ว่าจะสีอะไรขอให้จับหนูได้ก็พอ" <br /><br />ไม่แปลกที่มันเป็นคำพูดที่เปล่ง ผ่านมาจากต่อมทอมซินของเหล่านักบริหาร <br />คนเหล่านั้นเขาต้องการคนว่าง่ายมาใช้งาน<br /><br />หากเราทุกคนเห็นว่าจริงตามหลักนั้นแล้ว มนุษย์เราก็คงไม่ต่างไปจากแมวตัวนึง <br />แค่มีผลประโยชน์ให้ใครต่อใครได้ ก็นับว่าเรานั้นมีประโยชน์ <br />หากทำไม่ได้แล้วนั้นก็เป็นเพียงทรัพยากรมนุษย์ที่ไร้ค่า..!!?<br /><br />เรามองคุณค่าของมนุษย์ด้วยกันเพียงแค่นั้นเองหรือ?<br />ประโยคนั้นมันบ่งบอกได้ว่า เราปล่อยให้ค่าของคนเราไปเกี่ยวดองกับเสมหะคนอื่นซะมากกว่า<br />งานที่เราได้ปฏิบัติซะอีก คำพูดต่อว่าหรือชมเชยของใครคนหนึ่ง<br />ได้เข้ามามีผลกำหนดกับงานและสติปัญญาของเรา.. <br /><br />เรามองคุณค่าของกันและกันเพียงแค่ผลประโยชน์<br />และผลของความสำเร็จ เงินทอง ชื่อเสียง เกียรติยศ สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นก็คือ <br />การเหยียบหัวกัน ความทะเยอทะยาน อิจฉาริษยา เสแสร้ง แอ๊บแบ๊วและทำร้ายกัน<br /><br />มนุษย์ถูกเพาะบ่งความเชื่อ ความคิด และความประพฤติเช่นนี้ มาจากรุ่นสู่รุ่น <br />สืบสันดานความคิดกันต่อไปรุ่นแล้วรุ่นเล่า แม้จะเห็นว่าไม่ถูกต้อง<br />แต่ก็แทบไม่มีการเฉลียวใจถึงต้นเหตุ กับผู้ที่เห็นความผิด ไม่ถูกต้องก็แต่อาจไม่ได้แก้ไขอะไร<br />เพราะเห็นว่ามันคือผลระบบจากสังคม ที่ไม่สามารถเข้าไปแก้ไขจัดการอะไรได้ <br />แน่นอนว่ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะมันสร้างขึ้นจากความเห็นแก่ตัว<br />ของคส่วนใหญ่ แต่ถ้าโยนบาปไปแบบนั้น เท่ากับเราไม่ยอมรับการแก้ไข และปล่อยเลยมันไป <br />เราอาจจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่.. เราแก้ไขมันได้.. จากภายในตัวเราเอง หรือไม่ล่ะ..?<br /><br />ดังนั้นแล้วค่าของคนควรจะเป็นอะไร? ใครจะตอบได้ หรือไม่มีใครตอบได้แบบเจาะจง <br />มันก็แล้วแต่คนจะมอง จะมอบ รับและส่งความหมาย ของคำว่า"คุณค่า"<br /><br />กันที่ตรงไหนและอย่างไร ผมไม่เห็นด้วยกับประโยคข้างต้น ผมไม่เห็นด้วยกับการยัดข้อมูลใส่หัวกัน<br />ตั้งแต่เด็ก แบบในประโยคตอนต้น มันอันตรายมากเพราะเมื่อเด็กเห็นด้วยแล้ว <br />จะทำให้ถอยห่างออกจากความเข้าใจใน "คุณค่าที่สร้างสรรค์" <br /><br />โจรปล้นฆ่าที่ทำงานสำเร็จเขาย่อมเป็นคนที่มีคุณค่า จริงหรือ!? <br />เป็นคุณค่าที่มีต่อพรรคพวกของมันน่ะสิ จริงหรืออออออ..!? <br /><br />ผมไม่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ท่านอาจจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ได้ <br />ท่านอาจมีความหมายของคุณค่าเหล่านั้นในใจอยู่แล้ว ซึ่งสำหรับผมแล้ว <br /><br />"ค่าของคน อยู่ที่การมีสติ เกื้อกูลกันและให้อภัย"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4355394837017008261?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-26752935539300386192008-05-25T22:35:00.004+07:002008-05-25T23:24:18.062+07:00ถ้ามีใครซักคนมาถามคุณตอนนี้ว่า ประเทศไทยมีระบอบการปกครองแบบใด คุณจะตอบว่า??<br /><br />โอว ไม่ ระบอบเดิมๆแบบนั้น ช่างปัญญาอ่อนมาก ไปอยู่ดาวไหนมา<br /><br />เดี๋ยวขี้เขาพัฒนาแล้ว เป็นระบอบ ประชาถี๊บ(มัน)ออกไป <br /><br />ระบอบนี้ ประชาชนทุกคนจะมีสิทธิในการ เกเรและโวยวายอย่างเท่าเทียมกันครับ<br />สามารถออกปากไล่คนบนเก้าอี้ได้ถ้าไม่พอใจจะให้นั่ง โดยไม่ฟังเสียงบ้าอะไรทั้งนั้น<br />ไม่ว่าใครจะเดือดร้อนบ้างก็ตาม<br /><br />อาจจะมีความสับสนกันได้ระหว่าง ระบอบประชาธิปไตย กับ ระบอบประชาถี๊บ(มัน)ออกไป<br />ระบอบนี้ นายกได้มาจากการเลือกตั้ง จากคนบ้าครับ ถ้าใครถึงขั้นคลุ้มคลั่งจะยิ่งดี<br /><br />ที่ทำงานของท่านนายกฯ จะไม่ได้อยู่ในทำเนียบ แต่จะอยู่ที่ข้างถนนบ้าง สวนลุมบ้าง สนามหลวงบ้าง<br />ในช่องข่าวบางช่องบ้าง เรียกได้ว่าใกล้ชิดประชาชนสุดๆ<br /><br />พอละ พูดแล้วหงุดหงิด <br /><br />อยากจะบอกทิ้งท้ายว่า ก่อนจะประท้วงกันน่าจะถามความเห็นคนทั้งประเทศซะก่อนว่าจะ ยอมให้ประท้วงหรือไม่<br /><br />เป็นประชาธิปไตยกันไม่ใช่หรือ ?? <br /><br />กูบ่นไรเนี่ย จ๊าาาาาาาาาาากกก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2675293553930038619?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-40456612462723963322008-05-15T23:32:00.003+07:002008-05-15T23:44:28.883+07:00อันนี้เป็นข้อความที่ขอคัดลอกมาจาก คำสอนของ ท่านเจ้าคุณนรรัตนราชมานิต วัดเทพศิรินทราวาศ ครับ<br />เวลาหงุดหงิดวุ่นวายใจ อ่านแล้ว ชมชื่นรื่นฤดี จริงๆ ขอขอบคุณผู้พิมพ์แจกครับ ไม่มีบังคับให้พิมพ์แจกต่อด้วย <br />ของดีไม่ต้องทำใครวุ่นวาย กาย ใจ แลกระเป๋าสตางค์<br /><br />คนเราเมื่อมีลาภก็มีเสื่องลาภ เมื่อมียศก็มีเสื่องยศ เมื่อมีสุขก็มีทุกข์ เมื่อมีสรรเสริญก็มีนินทา เป็นของคู่กันมาเช่นนี้ จะไปถืออะไรกับปากมนุษย์ ถึงจะดีแสนดีมันก็ติ ถึงจะชั่วแสนชั่วมันก็ชม นับประสาอะไร พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐเลิศยิ่งกว่ามนุษย์ และเทวดายังมีมารผจญ ยังมีคนนินทาติเตียน ปุถุชนอย่างเราจะรอดพ้นจากโลกะธรรมดังกล่าวแล้วไม่ได้ ต้องคิดเสียว่า เขาจะติก็ช่าง ชมก็ช่าง เราไม่ได้ทำอะไรให้เขาเดือดเนื้อร้อนใจ ก่อนที่เราจะทำอะไรเรามี สติ สัมปะชัญญะ คิดแล้วว่า ไม่เดือดร้อนแก่ตัวเองแลคนอื่น เราจึงทำ เขาจะนินทาว่าใส่ร้ายอย่างไรก็ช่างเขา บุญเราทำกรรมเราไม่สร้าง พยายามสงบกาย สงบวาจา สงบใจ จะต้องไปกังวลกลัวใครติเตียนทำไมไม่เห็นมีประโยชน์ เปลืองความคิดเปล่าๆ<br /><br /> ธมฺมวิตกฺโก<br /><br />อ่านแล้วก็ขอให้คิดตาม สงบกาย โดยเฉพาะ วาจา กันไว้นะครับ เป็นห่วงมาก วัยรุ่นสมัยนี้ เก็บไปคิดตรึกตรอง บอกคนใกล้ชิด มีเวลา มีใจก็กอปปี้ไป ส่งต่อไปก็ได้ ยังไงก็ขอให้ โชคดี มีความสุขกันถ้วนหน้าครับ <br /><br />"อนุโมทนา สาธุ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4045661246272396332?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-35724395684229634082008-05-11T22:15:00.004+07:002008-05-11T22:54:29.678+07:00ช่วงเวลา..<br />ที่ร่างกายและจิตใจ ไร้ซึ่งพลัง..<br />ไม่มีแรงผลักดัน ไม่มีภาวะตื่นตัว<br />ไม่มีความสร้างสรรค์<br />ไม่มีสิ่งให้ก่อเกิด<br />ไม่มีไฟ ไม่มีน้ำมัน<br />ถ่านชื้นๆที่ไม่สามารถจะลุกไหม้<br /><br />หรืออาจจะไม่ได้เป็นอะไรทั้งสิ้น<br />ไม่ได้เป็นแม้แต่ ความว่างเปล่า..<br /><br />อาร์ท?<br />ธนากร?<br />จิรวงศ์นิรันดร?<br />แมลงสาบ?<br />ไฝ?<br />มันคืออะไรหรือ?<br />มันน่าจะเป็นเชือก <br />ที่ผูกเงื่อนปมเชื่อมผมไว้กับโลก<br />ให้มีตัวตน ให้อยู่บนโลกนี้ (โลกที่ไม่ใช่เพียงก้อนหิน ดิน ธาตุ ทรงกลม..)<br />ให้มีสภาวะต่างๆ นาๆ<br /><br />แล้วคุณค่าล่ะ? ตัวฉัน? นั่นคือสิ่งที่ไม่ได้ให้บัญญัติ ไว้กับมัน<br /><br />"ตัวฉัน" ไม่ควรมี ไม่จำเป็นต้องมี<br />แต่ผมมีนะ "ตัวฉัน" เนี่ย..<br />มันกำลังตายอยู่ มันเป็นซากอยู่ มันป่วยอยู่ข้างเหว<br />แต่ถึงกลิ้งตกลงไป ก็ไม่ได้ทำให้ "ตัวฉัน" มันหายไป..!!<br /><br />ผมต้องการจะเป็น "ศิลปิน" <br />"นัก"ออกแบบ "นัก"เขียน ทำงานศิลปะ เป็น "ผู้สร้างสรรค์"<br />นั่นคือ "ตัวฉัน" ที่หวังว่าจะเป็น "ตัวฉัน"<br /><br />แต่ผมไม่เคยกลายเป็นเจ้าสิ่งนั้น!!<br />ไม่เคยกลายเป็นงานออกแบบ ไม่เคยกลายเป็นงานศิลปะ <br />ไม่เคยกลายเป็นงานวรรณกรรม ไม่เคยกลายเป็นสิ่งที่สร้างสรรค์<br />ยังไม่เคยหล่อหลอมตัวเองให้เป็นมัน<br />สิ่งเหล่านี้มันคือ ชีวิต มันคือจิตใจ ขจัดแล้วซึ่งอัตตา "ตัวฉัน"<br />เปี่ยมไปด้วย สุนทรียภาพ ความอัศจรรย์ และตื่นตัว<br />แล้วนี่ยังต้องการจะเป็น "ตัวฉัน" อีกหรือ<br /><br />ยิ่งผมอยากจะเป็น.."นัก" ผมก็ยิ่งถอยห่างไกลออกจากมัน<br />ไร้ซึ่งสมดุล ไร้สุนทรียภาพ ว่างเปล่า<br />มันคือ ความตาย ขณะที่มีลมหายใจ.. นั่นคือ "ตัวฉัน"<br /><br />"ต้องการมีตัวตน เป็นฉัน จึงเป็นได้แค่อากาศที่ล้อมรอบมัน"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-3572439568422963408?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-89921826409158791262008-04-29T11:22:00.004+07:002008-05-15T23:25:56.579+07:00ชีวิตส่วนหนึ่งของคนส่วนใหญ่ในปัจจุบัน คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะใช้เวลาไปกับ การสาระวันเวียนวนหมดไปกับการใช้อินเตอร์เน็ตและเช็คอีเมล์กัน และเป็นไปได้ที่จะต้องเจอกับอีเมล์ประเภทที่ว่า เป็นเรื่องราวหรือบทความ ส่งมาให้อ่าน บางครั้งก็เป็นเรื่องดีๆ เกี่ยวกับความรักที่ให้กับคนที่สนิทสนม บางทีก็เป็นเรื่องแย่ๆ ที่เป็นอุบัติเหตุของใครบางคน เรื่องผีๆสางๆ!! แล้วสุดท้ายก็ตบท้ายด้วยว่า ส่งไปให้เพื่อนที่มีอยู่ในรายชื่อ 9 คน 10 คน ภายใน 3 วัน 7 วัน หรือจะ 12 ชั่วโมง 24 ชั่วโมง ก็ตาม ส่งแล้วจะโชคดี สมหวัง มีคนรัก อธิฐานขอได้สมปราถนา หากไม่ส่งจะโชคร้าย เรื่องร้ายๆต่างๆนาๆจะเกิดขึ้น<blockquote></blockquote><br />และมันทำให้ผมหงุดหงิด!! พฤติกรรมแบบนั้นอาจจะเป็นเรื่องล้อเล่น เพียงแค่ต้องการให้เกิดการส่งต่อๆกันไป เพื่อให้มีคนได้อ่านกันเยอะๆ แต่มันช่างไรสาระ ความจริงของคนที่มีเจตนาจะส่งต่อคือ เมล์นั้นเป็นเมล์ที่ดีจริงๆ และก่อให้เกิดความตระหนักในใจบางอย่างที่จะให้ส่งต่อไปยังบุคคลใกล้ชิด แต่ในแนวทางดังที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว มันเป็นเพียงแค่ความกลัวใช่ไหม มนุษย์ยังอยู่กับความกลัวไม่พออีกหรือ? ความต้องการ ความละโมบ รางวัลตอบแทน และบทลงโทษ การจูงใจด้วยความกลัว สิ่งที่ไร้หลักฐานพิสูจน์ แม้จะมีการปฏิเสธ แม้จะไม่ยอมรับและกระทำตามแต่ส่วนลึกในใจยังก่อเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่าง สิ่งที่ทำร้ายเราได้โดยที่เราไม่สามารถขัดขืนได้ กลัวมันไหม??<blockquote></blockquote><br />เมื่อวันก่อนผมได้บังเอิญไปปวดฉี่แถวๆ วัดหัวลำโพง จึงได้ถือโอกาศเข้าไปใช้ห้องน้ำของที่ มูลนิธิร่วมกตัญญู (ขอขอบพระคุณครับ)ขณะที่เดินเข้าไปนั้น ก็เหลือบไปเห็นใบปลิว,แผ่นพับ เกี่ยวกับธรรมะและบทสวดมนต์ วางแจกฟรีเป็น ภาวนาทาน อยู่ มีอยู่ฉบับนึง เขียนหน้าปกไว้ว่า "หนังสือพุทธทำนาย ข้อความจาก ปู่ฤษีมณีรัตน์(สมเด็จรุ่ง)" ให้บังเกิดความสนใจ จึงหยิบมาอ่านเล่นซักหน่อย พอประดับบารมีในสมอง เป็นยาดองชูกำลังความคิด แต่แล้วทว่า.. ในส่วนท้ายของบทความในแผ่นพับนั้น ได้สั่งไว้ว่าห้ามทิ้ง และจงพิมพ์แจกต่อๆกันไป เพื่อชีวิตที่ดีขึ้น หากไม่กระทำตาม จะต้องพบกับ.. ไม่ค่อยดีนะ.. ทำไม? สิ่งดีๆต้องมาบังคับให้ทำกัน แล้วมันจะดีแน่รึ? คำตอบนั้น... แน่นอนในใจ <br /><br />"หนังสือธรรมะดีๆที่แจกฟรี ไม่เคยบังคับใครให้พิมพ์แจก"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8992182640915879126?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-88385278977331496932008-04-10T22:37:00.005+07:002008-04-11T00:06:27.419+07:00กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ซึ่งไม่รู้ว่านานแค่ไหน และยากที่จะระบุได้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่ คาดว่าจะนานกว่า ยุคสมัยของ <strong>พ่อขุนรามคำแหง </strong>ผู้ที่ประวัติศาสตร์โลกระบุไว้ว่า เป็น<strong>ไทยโปกราเฟอร์ คนแรกของโลก</strong>ที่ทำ Font เป็นภาษาไทยขึ้นเ ป็นครั้งแรก และเป็นคนแรกของไทย ที่มี Font ภาษาไทยใช้เป็นครั้งแรกของโลก !!(พูดให้ยิ่งใหญ่เข้าไว้) มนุษย์ได้สร้างสรรค์สิ่งๆหนึ่งขึ้นใช้ เพื่อการสื่อสาร ไม่ทราบว่าด้วยเหตุผลอันใด หรือมนุษย์คิดว่าตัวเอง อุ๊บ่ะ! อุ๊บ่ะ! แล้วสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง จึงได้สร้างสิ่งที่เรียกว่า<strong>"ภาษา "</strong>ขึ้นมา ภาษามีองค์ประกอบหลักที่สำคัญสองอย่าง(ที่คิดได้ตอนนี้)ก็คือ พูดและเขียน ซึ่งเป็นไปได้สูงมากที่มนุษย์จะเริ่มพูดก่อนที่จะเขียน(ดูจากตัวเองตอนเรียน)ทำให้มนุษย์ลืมภาษาแรกของโลกไป นั่นคือ <strong>"ภาษากาย"</strong> ทว่าเรื่องนี้เป็นความคิดส่วนตัวของผมเอง และผมก็ไม่เชื่อว่าจะมีหลักฐานที่เชื่อถือได้ในเรื่องจุดกำเนิดของภาษา ดูจากหนังเรื่อง 10,000 BC. ที่มีการพูดคุยกันเป็นภาษามนุษย์ยุค <strong>iPhone</strong> แล้ว ผิดจากความคาดหวังแต่แรกมากว่าเป็นหนังเงียบใช้ภาษากายสื่อสาร แล้วก็ <strong>อุ๊แบ๊ะ!! อุ๊บ่ะ!!</strong> กันไปตลอดทั้งเรื่อง มันช่างท้าทายความสามารถของคนดูเสียนี่กะไร หึหะ! หึหะ! <br />พูดมาก็ยาว แต่ยังไม่ได้เข้าประเด็นที่แท้จริง ที่ต้องการจะพูดถึงจริงๆนั้นไม่ได้อยู่ตรงที่เรื่องของที่มาของภาษา มันนานเกินกว่าที่จะพูด และคงหาสาระอะไรไม่ได้ที่จะพูดถึงอดีตเหล่านั้น แต่เป็น<br />เรื่องของความคิด ประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละ <strong>ความคิด ถ้อยคำ ภาษา</strong> คุณเคยคิดอะไรไม่ใช้ภาษาไหม? คุณเคยคิดอะไรโดยไม่มีถ้อยคำไหม? คุณเคยคิดอะไรโดยไม่พูดกับตัวเองไหม? เป็นการยากมาก หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่สำหรับผมเอง มันยากมาก ที่จะพูดแม้กระทั่งกับตัวเอง โดยไม่ใช้ภาษา ผมจะเข้าใจความคิด และความรู้สึกของตัวเองโดยที่ไม่ใช้จากภาษา ไม่ได้เลยหรือ อันว่าภาษาเป็นสิ่งที่มนุษย์คิดค้นขึ้นมาใช้ เป็นเครื่องมือทางการสื่อสาร(ชนิดหนึ่ง)ที่สำคัญที่สุด มันเป็นเครื่องมือของความคิด? หรือความคิดต่างหากที่เป็นเครื่องมือของมัน? ผมจะไม่พูดถึงเรื่องการสื่อสารกับคนอื่น มันคงไม่ยากที่จะใช้เหตุผล ตรรกะพูดถึงในเรื่องนั้น แต่ที่น่าสนใจที่สุดก็คือการสื่อสารต่อตัวเองมันมี ถ้อยคำ ภาษา อยู่ด้วยหรือไม่อย่างไร เราจะสืบค้นลงไปในความคิด ความรู้สึกของตัวเอง โดยปราศจากภาษาและถ้อยคำได้หรือไม่? สิ่งหนึ่งที่ผมพบก็คือ <strong>ไม่มีเกวียนควายก็อยู่ได้ แต่ถ้าไม่มีควาย เกวียนจะเอาไปทำอะไร นั่นคือในแง่ของการใช้เครื่องมือ แต่..สำหรับความคิดแล้ว ถ้าไม่ใช้ภาษาความคิดก็ไม่มีประโยชน์ แต่ถ้าไม่ใช้ความคิด ภาษาก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน</strong> เรามีความคิดได้เพราะใช้ภาษา <strong>อะไรเป็นเครื่องมือของอะไรกันแน่ </strong> สิ่งสุดท้ายที่ผมอยากจะแนะนำให้ลองไปทำกันเล่นๆก็คือ <strong>ลองคุยกับตัวเองโดยไม่ใช้ภาษาดูสิ</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-8838527897733149693?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-44163222327024536012008-02-24T21:59:00.008+07:002008-02-24T23:21:12.539+07:00สวัสดีครับ.. เคยไหมครับ ที่จะต้องทนรำคาญกับเสียงกรนของคนที่นอนข้างๆ หรือแม้แต่ที่นอนอยู่ห้องข้างๆ หรือบ้านตรงข้าม??<br />เคยไหมครับที่จะต้องเหนื่อยล้ากับการหาวิธีสารพัด 108 วิธี ที่จะกำจัดหัวรถจักรหลงรางวิ่งไม่ดูเวล่ำเวลา??<br />แต่คุณจะไม่ต้องทนกับเสียงนั้นอีกต่อไป ด้วยนวัตกรรมใหม่ล่าสุด ที่จะช่วยคุณกำจัดปัญหากลุ้มหู กลุ้มใจ ด้วย..!!<br />หมูจิ้มหาย เอ้ย!! <strong>ไม้จิ้มหู</strong><br /><strong>Silent Night</strong> ของเรา <strong>ใช้ง่ายๆเพียงแค่ ทิ่มแก้วหูตัวเอง.. แล้วคุณจะได้พบกับค่ำคืนที่ปราถนา เงียบสงัด ไร้เสียงรบกวน ตลอดกาล..</strong><br /><br />เราขอเสนอขายคุณในราคาเพียง ด้ามละ 35000 บาท<br />พิเศษ!! หากคุณโทรหาเราภายใน 10 นาทีนี้ ทางเรายินดีขายให้คุณในราคาเพียง 5 บาท<br /><br />เท่านั้นยังไม่พอครับ!! <br /><br />" <strong>FREE!! ชุด มินิโฮมเธียเตอร์ มูลค่า 5500 บาท</strong> "<br />(ถ้ายังหลงเหลือแก้วหูให้ฟังกันอยู่นะ..)<br /><br />โทรหาเราที่ 1234-1234-5678<br /><br />*** สินค้ารับประกันความพอใจ คืนเงินได้ภายใน.. พอ! *** <br /><br />ค่าจัดส่งทั่วประ.. พอ!!!!<br /><br /><br />พูดมาทั้งหมดนี้.. เป็นการจับเอาเรื่องสองเรื่องที่รู้สึกน่ารำคาญมารวมกัน นั่นคือเสียงกรน กับรายการขายของทางทีวี<br />โฆษณาที่มักจะนำเอา ผลิตภัณฑ์ที่จะช่วยแก้ปัญหาต่างๆ นาๆ ในชีวิตประจำวันมาขาย กับปัญหาน่ารำคาญ จากเสียงกรน<br /><br />มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันมากหรอก แค่รวมกันขำๆ แต่เรื่องในชีวิตจริง มันไม่ค่อยขำเท่าไหร่ ที่จะต้องนอนร่วมกับคนนอนกรน<br />นี่สิ ต้องหาวิธีตั้งมากมายมาสกัดกั้นเสียงกรน ตั้งแต่วิธีที่ประนีประนอมสุดๆ เอาสำลียัดหู, ฟัง mp3 ไปจนถึงวิธีที่รุนแรงขึ้นมาอีกนิด<br />คือ เอาตีนเขี่ย, เอานิ้วอุดจมูก, หมอนข้างทุบ, เอาไฟฉายส่องหน้า, เอาไฟแช็ครนฟัน หรือเอาน้ำแข็งลูบนมแบบจันดารา<br />หรือแม้กระทั่งเอาถุงเท้ายัดปากมันซะเลย..<br />และวิธีที่เด็ดขาดสุดๆ..ก็คือ หลอกให้มันกินกาแฟ กับกระทิงแดงเกิน 2 ขวดจะได้ไม่ต้องนอน <br />ไม่ก็ให้กินยาถ่ายซะจะได้ไปนอนโรงบาล ไปกรนไกลๆโน่น<br /><br />จริงๆแล้วเมื่อมองกันดูดีๆ นี่มันเป็นปัญหาใหญ่ที่ไม่ใช่ปัญหา(ของเรา) อ่านแล้ว งงๆ แฮะ <br />แต่นั่นแหละมันเป็นแบบนั้นจริงๆ<br />การที่เราเกิดความรำคาญจนนอนไม่หลับกระวนกระวาย มันเกิดจากการที่เราเอาหูไปรองรับเสียงนั้นเอง <br />แล้วไปคิดว่ามันเป็นปัญหา<br /><br /><strong>"ทำไมจะไม่เป็นปัญหาล่ะ ก็มันกรน เราก็ได้ยินเสียงอยู่ชัดๆ"</strong><br /><br />ก็ใช่นะ ไม่ผิดเลย แต่เราเอาความรู้สึกของเราไปตัดสินว่ามันเป็นปัญหาใช่หรือไม่..?<br />เสียงมันอยู่ตรงนั้น.. หูเราอยู่ตรงนี้.. มันคงไม่เป็นปัญหาอะไรถ้าเราไม่เอาหูไปรอง.. ไปสนใจมัน.. <br />จิตไม่ไปจับ แล้วหูจะได้ยินอะไร..? มันก็คงได้ยินเหมือนเดิมล่ะ แต่ก็ไม่ได้สนใจมัน จริงไหม..?<br />เหมือนกับปัญหาอื่นๆหลายๆอย่างในชีวิต เราไปคิดว่ามันเป็นปัญหา ทั้งๆที่มันก็อยู่ของมันเฉยๆดีๆ<br />เป็นกระบวนการวิธีของมัน มีเกิด มีดับ ของมันไป <br />แต่เราไปวุ่นวายกับมันเอง เอามันมาหาเราเอง แทนที่จะปล่อยมันอยู่ตรงนั้นไป<br />นี่ไม่ได้หมายความว่าให้เพิกเฉยต่อปัญหาจริงๆที่เกิดขึ้น..!!<br />แต่อยากจะให้ลองดูว่าปัญหาอะไรที่มันไม่ใช่ปัญหา แต่เราเดือดร้อนไปเอง ไปยึดไปคว้ามันไว้..<br />ลองปล่อยมันดู แล้วเราจะได้ไม่ต้องไปหาซื้ออุปกรณ์อะไรมาทำร้ายตัวเองกัน <br />เสียตัวเสียใจ เสียเงินเสียทอง เปล่าๆ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4416322232702453601?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-46994694172682458432008-02-10T21:55:00.000+07:002008-02-11T22:39:56.283+07:00ทำไม?<br />ในบางเรื่องสิ่งที่เราคิดว่าเป็นสาระ แล้วรับรู้มา ก็ใช่ว่าจะเป็นความรู้<br />ทำไม?<br />ในบางเรื่องสิ่งที่เราคิดว่าเป็นไม่สาระ แล้วรับรู้มา แต่กลับสร้างเป็นความรู้ให้กับอีกหลายๆเรื่อง<br />ทำไม?<br />ในบางเรื่องสิ่งที่เราคิดว่ารู้แล้ว แต่ผลกลับกลายเป็นว่า เราไม่รู้อะไรเลย<br />ทำไม?<br />ในบางเรื่องสิ่งที่เราคิดว่ารู้แล้วไม่ค่อยมีอะไร หรือนั่นคือองค์ความรู้ ที่เราได้เรียนรู้อย่างแตกฉาน<br /><br />มีคนกล่าวไว้ว่า<br />ความรู้คือเรื่องของความเข้าใจ <br />สิ่งที่ได้เรียนรู้และมีประสบการณ์ <br />หาได้ใช่เพียงได้รู้ คิดว่าสิ่งที่รู้มา นั่นเข้าใจแล้ว<br /><br />เช่นประโยคที่ว่า..<br /><strong>รู้อะไรให้กระจ่างแต่อย่างเดียว ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล..</strong> <br />เป็นประโยคที่ยืนยันได้ดี แต่ไม่ว่าจะรู้กี่อย่างก็ตามเถอะ ถ้าเชี่ยวชาญแล้วย่อมเกิดผล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4699469417268245843?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-33368432087919918342008-02-05T00:22:00.000+07:002008-02-06T01:37:03.251+07:00<blockquote>ปัจจุบัน..โอ้ววว <strong>" ปัจจุบัน "</strong> คำๆนี้ คงแทบจะไม่มีคนไทยหน้าไหนที่จะไม่รู้ความหมายของมัน(เพราะเป็นภาษาไทย) หากไม่ใช่เด็กอนุบาล หรือน้องดาวแล้ว ย่อมจะเข้าใจถึงความหมาย และการมีอยู่ของมันดี ครับ!!..เมื่อทุกคนรู้กันดีอยู่แล้ว..ก็รู้ๆกันอยู่แล้ว ยังจะมาพูดทำหูปลิงอะไรล่ะ คุณเบื้อก!!.. โอ้วว ไม่ครับๆ ถ้ามันแค่นั้นผมคงไม่สิ้นคิดมาพูดให้ถูกด่าแน่ๆ นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของบทความนี้เท่านั้น แต่ถึงกระนั้นแล้วก็คิดซะว่า เป็นเพียงการแสดงความคิดเห็นแลกเปลี่ยนกันก็แล้วกัน ครับ..งั้นเรามาเข้าพระเข้านางกันเลย เอ้ย!! มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า.. อย่างที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า คำว่า ปัจจุบัน นั้นแปลความหมายได้ว่า ขณะนี้.. เวลานี้.. ตอนนี้.. เดี๋ยวนี้.. หรือบัดนี้..ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมานั้น ล้วนมีความหมายตามความเข้าใจเดี่ยวกันหมด คือ ช่วงเวลาหนึ่งๆ สถานการณ์หนึ่งๆ ต่อการกระทำสิ่งๆหนึ่ง ที่เป็นปัจจุบันขณะ แต่สังเกตุเห็นไหม ว่ามันกลับระบุได้ยากเหลือเกินว่าปัจจุบัน คือช่วงใดกันแน่ เมื่อเทียบกับความชัดเจนของ อดีตและอนาคต ซึ่งเราระบุขณะเวลาได้ง่ายดายกว่ามากนัก.. อยากจะให้ทุกคนลอง สังเกตุการกระทำของตัวเองขณะนี้ดู แล้วลองให้คำจำกัดความกับมันว่าสิ่งนี้เป็น ปัจจุบัน อย่างไร และให้คำจำกัดความกับมันดู สำหรับตัวผมแล้วคำจำกัดความ นั้นคือความรู้สึกที่ว่า ปัจจุบัน นั้น ไม่ใช่เวลา แต่เป็นห้วงเวลา ไม่มีความมั่นคงแน่นอน เป็นความรู้สึก เกิด-ดับ-เกิด-ดับ ของการกระทำ เช่น เข็มนาฬิกาที่ยังคงเดินไปของมัน จนไม่สามารถจะระบุได้ว่าตอนนี้มันเวลาอะไรกันแน่ เมื่อกี้ใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว แค่จะอ้าปากพูดมันก็เปลี่ยนไป แต่ถึงตรงนี้มันก็ทำให้ผมก็พอเข้าใจได้คร่าวๆแล้วล่ะว่า ปัจจุบันนั้นมันซับซ้อนกว่าที่เคยเข้าใจไว้มากขนาดไหน จนกระทั่งผมก็ค้นพบว่ามีสิ่งๆหนึ่ง ที่จะสามารถมาระบุตำแหน่งของปัจจุบันได้อย่างชัดเจนที่สุดนั่นก็คือ คำๆเดี่ยว คำว่า "สติ" นั่นเอง.. เอ้ย!!?? ได้ไง?? ยังไงวะ?? ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?? ครับ..มันช่างดูเป็นคำที่ไม่เกี่ยวข้องหรือมีความหมายไปคนละเรื่องกันเลย แต่จะมาระบุได้อย่างไร? <br /><blockquote></blockquote> <strong>"สติ"</strong>ตามความหมายแล้ว คือ การรู้ตัว รู้ทันสภาวะและสถานการณ์ สิ่งๆนั้นเกิดจากภาวะภายใน <strong>"จิต"</strong> ที่รู้ตัว รู้ทันความคิดและอารมณ์ของตัวเอง และนี่เองล่ะครับที่จะทำให้เรารู้ตำแหน่งของปัจจุบัน ว่าเมื่อไหร่คือปัจจุบันและเมื่อไหร่คืออดีต และเมื่อไหร่คืออนาคต โดยปกติแล้ว จิตของเรานั้น มักจะไปท่องเที่ยวยังดินแดนของอดีตและอนาคตอยู่เสมอๆโดยที่ไม่ต้องพึ่งไทม์แมชชีนเลย อธิบายง่ายๆก็คือว่า น้อยครั้งมากที่เราจะได้เอาความคิดของเราผูกติดไว้กับสติและรู้ตัวอยู่ว่าเรากำลังทำอะไรและ คิดอะไรอยู่ แต่ความคิดของเรามักจะพาไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ เรื่องรักคุตในอดีต เรื่องกินเหล้าเมามันส์ของเมื่อวาน เรื่องตดในลิฟท์ของเจ้านายเมื่อกี้นี้ และบางครั้งมันก็พาเราไปในอนาคต เรื่องแต่งงานของเราสองคนในอีกสิบปีข้างหน้า เรื่องการส่งงานอาจารแล้วอาจารจะไล่ไปดรอป เรื่องปวดเยี่ยวแล้วหาห้องน้ำไม่ได้แล้วจะเยี่ยวแตกต่อหน้าสาธารณะชน ทั้งๆที่เราไม่รู้เลยว่าจะเกิดขึ้นหรือเปล่า และแล้วเราก็เก็บเอาความคิดนั้นมาเป็นอารมณ์ บ้างเรียกความสุข บ้างเรียกความทุกข์ บ้างเรียกความเครียด สุดแท้แต่เราจะไปท่องเที่ยวในเรื่องใด และเวลาใด จากการปรุงแต่งอันนี้แล้ว เมื่อค้นพบความจริงของปัจจุบันที่ต่างไปจากอดีต ที่ไม่สามารถจะเกิดขึ้นได้ในอนาคต แทนที่เราจะรู้ตัว ตามสติกลับมาสู่ปัจจุบัน และปล่อยวางความคิดนั้นลง แต่คนเราส่วนใหญ่กลับเลือกที่จะทุกข์ต่อไปทรมาณกับความเป็นปัจจุบัน กล่าวหามันว่าไม่สมบูรณ์ ซึ่งแน่นอน มันไม่สมบูรณ์หรอก เมื่อเราไม่ได้ให้คุณค่ากับปัจจุบัน ดังนั้นมันย่อมไม่มอบความสมบูรณ์ให้กับคนที่ไม่เห็นค่าของมัน หากเมื่อได้ตระหรักถึงสติและจิตของตัวเองอย่างแท้จริงแล้ว เมื่อนั้นเราจะค้นพบความจริงแท้ของปัจจุบัน มันจะส่งแรงขับดันและพลังงานของความสงบสบายใจอย่างเปี่ยมล้นต่อจิตใจ สติที่รู้ตัวจะบอกเราว่าเราควรจะทำอะไร ควรจะรู้สึกอย่างไรในเรื่องใด ความทุกข์ต่างๆจากอารมณ์จะลดลง จะไม่มีอดีตหรืออนาคตที่ทุกข์ใจอีกต่อไป เมื่อเราได้ใส่ใจกับปัจจุบันอย่างเต็มที่ ความคิดต่อ อดีต-อนาคต ของเราจะไม่มีทางขจัดมันไปได้หมดสิ้น แต่เราเลี่ยงมันได้สะกดมันไว้ ใช้เท่าที่จำเป็น เมื่อ อดีต-อนาคต ที่เรานึกจะไปถึงก็ไปถึง แต่จะมีประโยชน์อะไรเมื่อทุกอย่างของเราอยู่ที่นี่ปัจจุบันนี้ ตามสติกลับมาเป็นแสงส่องทาง ดูลมหายใจของตัวเองใช้มันเป็นเข็มทิศ....ลองทดลองดูเถิด..</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-3336843208791991834?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-47231799914780853602007-10-14T21:22:00.000+07:002007-10-14T21:22:06.703+07:00มันคงถึงเวลาแล้ว ที่จะต้องลืมและละทิ้งอะไรหลายๆอย่าง ที่เกิดขึ้นในอดีต<br />สิ่งที่ทำให้เกิดความทุกข์ เราเพียงแค่ไปยึดมันไว้ในใจ เป็นเวลาแล้วที่จะต้อง<br />ปล่อยมือจากมัน ละทิ้งอดีตและอยู่กับปัจจุบัน อดีตที่ไม่ว่าจะเศร้าหมองหรือว่าสุขใจ<br />มันได้จบไปแล้ว <br /><br /><br />ที่จะต้องดำเนินต่อไปนี้คือ ภารกิจของ<br /><br /><br /><blockquote><strong>"สิ่งใหม่"</strong></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-4723179991478085360?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-23323213044106545452007-06-20T20:13:00.000+07:002007-06-20T20:13:00.583+07:00" ระยะทางพิสูจณ์ม้า กาลเวลาพิสูจณ์คน "<br /> .<br /> .<br /> .<br />บางทีคนเราอาจจะไม่ต้องการเวลาในการพิสูจณ์ใด ๆ<br />เพียงแค่ต้องการความเชื่อมั่น เพื่อที่ให้ได้กระทำสิ่งนั้น<br />ลงไปเท่านั้นเอง <br />โดยมีเวลาเป็นเพียงข้อต่อรอง ในการกระทำ<br />ผลของมันจึงจบลงที่ ใช้เวลาได้คุ้มค่า หรือสายไปหรือไม่<br />จริงๆแล้วก็แค่ทำให้ความเชื่อมั่นของใครบางคนมันสั่นคลอน<br />จนสูญ สลายไปแล้ว ..<br />โอกาศไม่ได้อยูที่เวลา แต่อยู่ที่ว่าเราได้ทำให้ความเชื่อมั่น<br />ของคนเหล่านั้นอยู่ได้นานแค่ไหน <br /> .<br /> .<br /> .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-2332321304410654545?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4778333840852567710.post-14753399742153739322007-06-18T22:48:00.000+07:002007-06-18T22:48:14.035+07:00เพิ่งสร้าง blog ยังไม่รู้จะพูดอะไร<br /> บ่นไปเรื่อยๆละกัน ค้นพบที่ระบายละ<br /> พูดคนเดียวได้เหมือนคนบ้า แล้วยัง<br /> เสือกมีคนเข้ามาอ่านอีก(หรือเปล่า?)<br /> จะว่าไปมันไม่ใช่ไดอารี่ นี่หว่า แม่ม<br /> เข้าใจผิดไปหรือไม่? อืมมม <br /><br /> มานั่งคิดดูแล้ว<br /> <br /> แล้ว blog มันแปลว่าอะไร เอ่า<br /> คำถามโง่ๆ <br /> มาเปิด ดิกกี้ หากันเลย มารู้ไป<br /> พร้อมๆกับตัวเอง <br /> <br /> <br /> <br /> ..จากการเปิด ดิกกี้ หาเมื่อกี้(สองวินาทีที่แล้ว)<br /> blog แปลว่า.. ไม่มีคำนี้ในพจนาณุกรม..<br /> เอ้า ชิหอย สรุปมันแปลว่าอะไรวะ ใครรู้บอกที<br /><br /> แต่จากการที่<br /> ลองใช้สมองเล็กๆก้อนนี้คิดดู เล่นๆแล้ว <br /> มันคงจะมาจากคำว่า บ๊อก <br /> บ๊อก ที่เป็นเสียงร้องของหมา <br /> บ๊อกๆ ..<br /> นี่หว่า หรือว่าจะเป็น block เหลี่ยมๆเหมือน<br /> หน้าจอ คิดไปได้ ไม่น่าโง่..<br /><br /> หรือมันอาจจะมาจากคำว่า global<br /> ที่แปลว่า ทั้งหมด ,โลก ,กลม ที่เปรียบ<br /> เสมือนเราได้สร้างโลกขึ้นมาใบนึงของตัวเอง<br /> ในนี้ หรือมันอาจจะเป็นโลกที่สามารถค้นพบ<br /> ตัวตนของคนอีกซีกโลกนึงก็ได้ <br /> glob,blog แหมะ แถได้เท่มาก <br /> <br /> ว่าไปตอนนี้ กูไม่ว่างนี่หว่า งานยุ่งมากเลย ต้องไปละ เข้าเฝ้าพระอินท์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4778333840852567710-1475339974215373932?l=seefoot.blogspot.com' alt='' /></div>see_foothttp://www.blogger.com/profile/18150397692426165228noreply@blogger.com3